Έφυγε από κοντά μας μετά από μακρόχρονη μάχη με την ασθένεια που τον ταλαιπώρησε τα τελευταία χρόνια ο αγαπημένος φίλος, σύντροφος και συνάδελφος Δημήτρης Κωσταράκος.
Ένας ωραίος, αποφασιστικός, ανυποχώρητος κομμουνιστής της Ανανέωσης και ταυτόχρονα μαχητικός συνδικαλιστής, υπέρμαχος της εργασιακής αξιοπρέπειας όλων ανεξαιρέτως των εκπαιδευτικών.
Στέλεχος της Αριστεράς και ειδικότερα του ΚΚΕ Εσωτερικού, από τις γραμμές της ΕΚΟΝ – “Ρήγας Φεραίος”, είχε σημαντική δράση στο φοιτητικό κίνημα κατά της Χούντας των Συνταγματαρχών, για την οποία συνελήφθη και βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.
Διατέλεσε επί πολλά χρόνια μπροστάρης στους αγώνες των ιδιωτικών εκπαιδευτικών μέσα από τις γραμμές της ΟΙΕΛΕ και του ΣΙΕΛ ως γενικός γραμματέας και πρόεδρος αντίστοιχα.
Με τον εμβληματικό πρόεδρο της ΟΙΕΛΕ Γιώργο Φυσάκη είχαν δημιουργήσει στην ΟΙΕΛΕ ένα αλησμόνητο δίδυμο όχι μόνο άριστου συνδικαλιστικού συντονισμού αλλά, και σε όσους τους γνώρισαν καλά, η σχέση τους θύμιζε έναν δεσμό πατέρα και γιου.
Περνώντας μετέπειτα στη δημόσια εκπαίδευση, ο Δημήτρης Κωσταράκος συνέχισε τη συνδικαλιστική και ευρύτερη δράση του μέσα από τις ΕΛΜΕ στις οποίες εργάστηκε και κατ’ επανάληψη εκλέχτηκε μέλος των Δ.Σ. τους.
Σε χαλεπούς καιρούς πρωτοστάτησε, μαζί με άλλους διορατικούς, συνεπείς και ανιδιοτελείς συνδικαλιστές, στην ίδρυση της παράταξης «Αγωνιστική Συνεργασία» (μετέπειτα Συνεργαζόμενες Εκπαιδευτικές Κινήσεις), που δραστηριοποιήθηκε με επιτυχία στον χώρο της ΟΛΜΕ εκφράζοντας δυναμικά και ενωτικά τις δυνάμεις της ευρύτερης ριζοσπαστικής αριστεράς. Ο Δημήτρης Κωσταράκος εκπροσώπησε επάξια την παράταξή του και στο Δ.Σ. της ΟΛΜΕ απολαμβάνοντας την εκτίμηση και τον σεβασμό φίλων και αντιπάλων του.
Την ίδια συνέπεια και αγωνιστικότητα έδειξε και στον στίβο της πολιτικής ως ιδρυτικό μέλος του Συνασπισμού και μέλος μετέπειτα και του ΣΥΡΙΖΑ.
Για όλους εμάς, που τον γνωρίσαμε και συνεργαστήκαμε και αγωνιστήκαμε μαζί του, θεωρούμε τιμή μας που σταθήκαμε λίγο ή περισσότερο στο πλάι του.