Η 21η Απριλίου 1967, εκτός από την αρχή μίας σκοτεινής περιόδου της νεότερης ελληνικής ιστορίας, αποτελεί μία υπενθύμιση των συνεπειών της κατάλυσης των θεσμών και της εξουσίας που αρνείται κάθε έλεγχο.
Η επταετία της δικτατορίας σήμανε διώξεις, βασανιστήρια, εξορίες και λογοκρισία. Σήμανε την κατάργηση κάθε έννοιας ελευθερίας και δικαιωμάτων. Απέναντι σε αυτό το καθεστώς, στάθηκαν χιλιάδες αγωνιστές της Αριστεράς που πλήρωσαν βαρύ τίμημα αγωνιζόμενοι/ες για τη δημοκρατία.
Οφείλουμε να θυμόμαστε ότι η δημοκρατία που αποκαταστάθηκε δεν ήταν «δώρο», αλλά κατακτήθηκε με τις θυσίες του λαού. Και ακριβώς αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη.
Σήμερα, σε μια περίοδο όπου οι θεσμοί στην Ελλάδα δοκιμάζονται και η εξουσία επιχειρεί να λειτουργεί χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και σε μια διεθνή συγκυρία όπου ενισχύονται αυταρχικές και ακροδεξιές λογικές, με φαινόμενα όπως ο Τραμπ και ο Νετανιάχου να εκφράζουν την άνοδο του αυταρχισμού και μιας πολιτικής που υπονομεύει κάθε κράτος δικαίου και οδηγεί σε πολέμους και γενοκτονίες με χιλιάδες αθώα θύματα, η υπεράσπιση της δημοκρατίας αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
Η δημοκρατία ποτέ και πουθενά δεν υπήρξε απλά μία τυπική διαδικασία. Αντίθετα είναι καθημερινή μάχη της κοινωνίας που διεκδικεί ελευθερία, δικαιώματα και λογοδοσία. Είναι ευθύνη όλων μας να αντιστεκόμαστε στην αυθαιρεσία και να μην επιτρέπουμε την κανονικοποίηση της θεσμικής εκτροπής.
Η Νέα Αριστερά τιμά όσους αγωνίστηκαν ενάντια στη δικτατορία και στέκεται απέναντι σε κάθε μορφή αυταρχισμού.
Η δημοκρατία χρειάζεται διαρκή εγρήγορση και αγώνες. Αλλά, πάνω από όλα, χρείαζεται ανθρώπους και κινήματα που δεν φοβούνται να την υπερσπιστούν.