Τρεις ημέρες πέρασαν μέχρι να σχολιάσει η κυβέρνηση την αποκάλυψη της Wall Street Journal πως η Κίμπερλι Γκιλφόιλ σε συζητηση με τον Σταύρο Παπασταύρου τον περασμένο Μάρτιο, απείλησε την Ελληνική Δημοκρατία με ευθεία παρέμβαση.

Η κυβέρνηση είχε δύο επιλογές: Είτε να δείξει ότι προστατεύσει την δημοκρατική νομιμότητα στην Ελλάδα, είτε να υποβάλει ξανά τα διαπιστευτήριά της στην επιτετραμένη του Ντόναλντ Τραμπ στην χώρα μας.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη διάλεξε πλευρά. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σε μια δήλωση, που διάβασε πιστά μέσα από τις υπαγορευμένες του σημειώσεις και λειτουργώντας σαν υπάλληλος της Κίμπερλι Γκιλφόιλ, κάλυψε απόλυτα την πρέσβειρα των ΗΠΑ, αλλά και το παρασύστημα με λεία εκατοντάδες εκατομμύρια που έχει στήσει με λομπίστες και ισχυρούς εγχώριους επιχειρηματίες.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ξεκαθάρισε ουσιαστικά πως θα συνεχίσει να υπηρετεί πρόθυμα τις επιδιώξεις των Αμερικανών στα Βαλκάνια, ενώ το ελληνικό δημόσιο θα συμμετέχει μέσω της ΔΕΠΑ σε πανάκριβα παιχνιδια με επιχειρηματίες και λομπίστες.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, φοβούμενος πως είναι αναλώσιμος, υποτάσσεται πλήρως στις απειλές των απεσταλμένων του Τραμπ και έχει κάνει την κυβέρνησή της χώρας μας εκτελεστικό όργανο των Αμερικανών. Αποτελεί ο ίδιος ο πρωθυπουργός απειλή για την Ελλάδα.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρέδωσε, για έξι χρόνια τουλάχιστον, τα πωλητήρια των 27 αρχαιολογικών χώρων με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στην κοινοπραξία Space Hellas – Radiant Technologies. Τα πωλητήρια των μουσείων της Ακρόπολης, των Δελφών, των Μυκηνών και δεκάδων ακόμη μνημείων εκμισθώθηκαν κοψοχρονιά: 50.600 ευρώ τον μήνα, δηλαδή κατά μέσο όρο μόλις 1.874 ευρώ ανά πωλητήριο και 2% επί των εσόδων χάνοντας σημαντικά απευθείας κέρδη. Τι πιο σύνηθες, θα πει κάποιος…

Και η κυβέρνηση έκανε αυτό που ξέρει καλά. Έστησε έναν διαγωνισμό στον οποίο θα μπορούσε να συμμετάσχει μόνο μία εταιρεία, με μία και μοναδική προσφορά. Δηλαδή συγκέντρωσε 27 πωλητήρια σε ένα θελκτικό πακέτο και επέβαλε όρους που θα μπορούσε να καλύψει μόνο η συγκεκριμένη κοινοπραξία. Μια διαδικασία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του ενός αναδόχου.

Αλλά αυτό δεν είναι το μόνο «παράδοξο». Η Radiant, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Newsbomb, προηγουμένως είχε αναλάβει με απευθείας αναθέσεις τις μελέτες για τις ροές των επισκεπτών. Διέθετε, επομένως, τη γνώση για την επισκεψιμότητα των αρχαιολογικών χώρων πριν συμμετάσχει στην προσφορά για την εκμετάλλευση των πωλητηρίων τους.

Τα μισθώματα ανά αρχαιολογικό χώρο είναι τόσο χαμηλά που δεν μπορεί να τα διανοηθεί κοινός νους. 17.000 ευρώ τον μήνα για την Ακρόπολη, 1.100 ευρώ για τις Μυκήνες, 650 ευρώ για την Αρχαία Αγορά και 400 ευρώ για το Παλαμήδι. Ενοίκιο λιγότερο από ένα μονόχωρο διαμέρισμα στην Κυψέλη…

Εδώ και επτά χρόνια, η ΝΔ, με αιχμή του δόρατος την υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, συμπεριφέρεται στην πολιτιστική κληρονομιά της χώρας ως περιουσία της και την εκχωρεί κοψοχρονιά. Πρώτα τα κυλικεία των μουσείων και τώρα τα πωλητήρια, με διαγωνισμούς φαντάσματα και μοναδικό σκοπό την κερδοφορία φίλων της.

Η κυβέρνηση ακολουθεί το γνωστό πια μοντέλο. Το Δημόσιο πληρώνει, οι ιδιώτες παραλαμβάνουν έτοιμη πελατεία και το ξεπούλημα ονομάζεται «αξιοποίηση».

Στην Βουλή φέρνει η Νέα Αριστερά τις καταγγελίες για απολύσεις εργαζομένων της εταιρείας «Βιολάντα», οι οποίοι είχαν αναφέρει την έντονη οσμή υγραερίου πριν από την φονική έκρηξη της 26ης Ιανουαρίου που κόστισε την ζωή σε πέντε εργαζόμενες.

Με επίκαιρη ερώτηση που κατέθεσε η βουλεύτρια Φλώρινας της Νέας Αριστεράς, Πέτη Πέρκα, ζητά απαντήσεις σχετικά με την δήλωση των καταγγελλόμενων απολύσεων στην ΕΡΓΑΝΗ, την άμεση διερεύνηση από την Επιθεώρηση Εργασίας των καταγγελιών περί πιέσεων και εργοδοτικών αντιποίνων σε βάρος εργαζομένων-μαρτύρων, καθώς επίσης και το αν θα εγγυηθεί η κυβέρνηση ότι κανένας/καμία εργαζόμενος/-η δεν θα υφίσταται αντίποινα επειδή καταγγέλλει επικίνδυνες συνθήκες εργασίας ή καταθέτει για εργατικό δυστύχημα.

Η προστασία της ζωής και της ασφάλειας στην εργασία δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Πολύ περισσότερο, κανένας εργαζόμενος δεν μπορεί να κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά του, επειδή κατήγγειλε έναν κίνδυνο ή επειδή καταθέτει για ένα εργατικό δυστύχημα.

Η τραγωδία στη «Βιολάντα» δεν ήταν «κακιά στιγμή». Όπως έχουμε επισημάνει από την πρώτη στιγμή ως Νέα Αριστερά, τα εργατικά δυστυχήματα έχουν αιτίες, συνθήκες και ευθύνες – εργοδοτικές, αλλά και πολιτικές. Η πλήρης διαλεύκανση της υπόθεσης, η προστασία των εργαζομένων που γνωρίζουν και καταθέτουν, καθώς και η ουσιαστική ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών είναι στοιχειώδεις προϋποθέσεις ώστε να μη συγκαλυφθεί η αλήθεια και να μην επαναληφθούν ανάλογες τραγωδίες.