Για τη Νέα Αριστερά, και ο φετινός διαγωνισμός της Eurovision δεν είναι απλώς ένα ελαφρύ τηλεοπτικό θέαμα. Σε μια περίοδο όπου εξελίσσεται η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού και καταγράφονται μαζικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η συμμετοχή του Ισραήλ αξιοποιείται ως εργαλείο εξωραϊσμού της εικόνας του και πολιτικής επιρροής μέσα από την μουσική.

Η Eurovision έχει εξελιχθεί σε κεντρική σκηνή συμβόλων, εθνικών σημαιών και συγκινησιακών αφηγημάτων, άρα δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως «απολιτίκ». Η χρήση της από κράτη που βρίσκονται στο επίκεντρο διεθνούς κριτικής συνιστά χαρακτηριστικό παράδειγμα artwashing και soft power, πίσω από τα φώτα και τα χρώματα.

Την ίδια στιγμή, οι διοργανωτές επιδεικνύουν προφανή δύο μέτρα και δύο σταθμά: η Ρωσία αποκλείστηκε μετά την εισβολή στην Ουκρανία, ενώ για το Ισραήλ επιλέγεται η σιωπή και η επίκληση της ουδετερότητας. Αυτή η επιλεκτικότητα αποκαλύπτει ότι η «ουδετερότητα» λειτουργεί τελικά ως πολιτική επιλογή.

Η Νέα Αριστερά στέκεται στο πλευρό των καλλιτεχνών, των κινημάτων και των πολιτών που αντιδρούν σε αυτή την κανονικοποίηση και το «ξέπλυμα» της βίας. Σε έναν κόσμο όπου εκατομμύρια άνθρωποι βιώνουν τη γενοκτονία, τον πόλεμο, την προσφυγιά και την απώλεια, η σιωπή δεν είναι επιλογή.

Η απόφαση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων να προχωρήσει στην ακύρωση των προγραμμάτων βιολογικής μελισσοκομίας και βιολογικής κτηνοτροφίας συνιστά μια πρωτοφανή ομολογία αποτυχίας της ίδιας της κυβέρνησης στη διαχείριση, τον έλεγχο και την εποπτεία των ευρωπαϊκών αγροτικών ενισχύσεων.

Ο ίδιος ο Υπουργός παραδέχθηκε δημόσια ότι από το 2020 υπήρξε εκρηκτική αύξηση των αιτήσεων καθώς και εκτεταμένες παρατυπίες και σοβαρές αποκλίσεις στους ελέγχους. Αντί όμως να αποδοθούν συγκεκριμένες ευθύνες εκεί όπου πραγματικά υπάρχουν, η κυβέρνηση, υπό το φόβο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, επιλέγει την εύκολη λύση της οριζόντιας ακύρωσης ολόκληρων δράσεων, τιμωρώντας τελικά τους συνεπείς παραγωγούς.

Η επιλογή αυτή δημιουργεί σοβαρά πολιτικά και θεσμικά ερωτήματα:
•⁠ ⁠Πώς είναι δυνατόν να εμφανίζονται τόσο εκτεταμένες παρατυπίες χωρίς να έχουν λειτουργήσει οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του ΥΠΑΑΤ;
•⁠ ⁠Τι απέγινε η περιβόητη Task Force που είχε συγκροτηθεί το 2025 για την ενίσχυση της αξιοπιστίας του συστήματος ελέγχου και πιστοποίησης;
•⁠ ⁠Γιατί η κυβέρνηση επιλέγει να διαλύσει ολόκληρα προγράμματα αντί να εντοπίσει και να αποκλείσει όσους καταχράστηκαν το σύστημα;
•⁠ ⁠Υπάρχει συμφωνία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της DG AGRI με αυτή την απόφαση ή η χώρα οδηγείται σε νέα εμπλοκή με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς;

Η Νέα Αριστερά καλεί την κυβέρνηση να σταματήσει να μετακυλίει το κόστος των πελατειακών της σχέσεων και της δικής της ανεπάρκειας στους συνεπείς παραγωγούς, τους πραγματικούς βιοκαλλιεργητές, τους κτηνοτρόφους και τους μελισσοκόμους της χώρας.