Το Υπουργείο Πολιτισμού παρουσιάζει τις φετινές επιχορηγήσεις ως “ουσιαστική επένδυση στους ανθρώπους του πολιτισμού”. Οι αριθμοί όμως λένε ακριβώς το αντίθετο.

Επί τρία συνεχόμενα χρόνια, από το 2023 έως το 2025, το ΥΠΠΟ διέθετε 800.000 ευρώ ετησίως για τις επιχορηγήσεις Χορού. Το 2026 κατεβάζει τη χρηματοδότηση στις 685.000 ευρώ, την ώρα μάλιστα που χρηματοδοτεί περισσότερους φορείς. Το 2025, 44 φορείς μοιράστηκαν 800.000 ευρώ. Φέτος, 47 φορείς καλούνται να μοιραστούν 685.000 ευρώ. Περισσότεροι δημιουργοί, 115.000 ευρώ λιγότερα. Μείωση σχεδόν 15%.

Και τα αποτελέσματα γνωστα: Οι εργαζόμενοι του Πολιτισμού να λαμβάνουν χαμηλότερες αμοιβές, λιγότερη ασφάλιση και απλήρωτη εργασία. Οι άνθρωποι που εργάζονται ώστε να παράγεται ο σύγχρονος πολιτισμός στη χώρα μας δεν μπορούν να ζήσουν από την εργασία τους. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της “στήριξης” της κ. Μενδώνη και της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Ακόμη πιο προκλητικό είναι ότι η υπουργός Πολιτισμού μιλά για “διαφανή και αντικειμενική αξιολόγηση” και για στήριξη της δημιουργίας “σε ολόκληρη τη χώρα”, την ώρα που τα δημοσιευμένα αποτελέσματα δεν περιλαμβάνουν ούτε την έδρα των φορέων ούτε σαφή κατηγοριοποίηση των χρηματοδοτούμενων δράσεων.

Η Νέα Αριστερά στηρίζει τα αιτήματα του Σωματείου Εργαζομένων στον Χώρο του Χορού και του Σωματείου Καθηγητών Χορού για αύξηση του ετήσιου προϋπολογισμού των επιχορηγήσεων και συμπληρωματική χρηματοδότηση για το 2026, πλήρη διαφάνεια ως προς τις κατηγορίες, τις έδρες και την κατανομή των χρηματοδοτήσεων και τη διαμόρφωση ενός σταθερού και βιώσιμου συστήματος επιχορηγήσεων.

Στηρίζουμε επίσης τα πάγια αιτήματα του κλάδου για ίδρυση Κρατικής Στέγης Χορού, ποσόστωση παραγωγών χορού στον προγραμματισμό των εποπτευόμενων φορέων και των ΔΗΠΕΘΕ με χρηματοδότηση από το ΥΠΠΟ.

Άλλη μία γυναίκα δολοφονήθηκε, αυτή τη φορά στη Νέα Σμύρνη. Χάθηκε άλλη μία ζωή μέσα σε έναν κύκλο έμφυλης βίας που η κυβέρνηση εξακολουθεί να αρνείται να αντιμετωπίσει.

Ο κ. Μητσοτάκης πολλάκις έχει διαβεβαιώσει ότι οι γυναίκες μπορούν να εμπιστεύονται το κράτος και ότι το κράτος “είναι εκεί για να τις προστατεύσει”. Λόγια που απορούμε αν τα πιστεύει και αυτός ο ίδιος, διότι στην πράξη, η κυβέρνηση του παρουσιάζει μεμονωμένα μέτρα, όπως τα panic buttons και την αυστηροποίηση των ποινών, ως ολοκληρωμένη πολιτική αντιμετώπισης της έμφυλης βίας, τα οποία αποτελούν σπασμωδικές κινήσεις.

Και την ίδια στιγμή κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση, καθώς το νέο βιβλίο Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής της Γ΄ Γυμνασίου αντί να εκπαιδεύει στην ισότητα, τη συναίνεση και την ευθύνη του θύτη, συμβουλεύει τα κορίτσια να “αποφεύγουν τις κακοτοπιές”. Δηλαδή μετατοπίζονται οι ευθύνες προς τις γυναίκες και οι ίδιες εμφανίζονται ως μέρος του προβλήματος.

Η Νέα Αριστερά απαιτεί την υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης πολιτικής για την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας με πρόληψη, δομές προστασίας, επαρκώς στελεχωμένες κοινωνικές υπηρεσίες, εκπαίδευση, έγκαιρη παρέμβαση και νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας.

Τα θαλάσσια πάρκα που ανακήρυξε η Τουρκία και τα οποία εκτείνονται και στη δυνητική ελληνική υφαλοκρηπίδα δεν έρχονται ως κεραυνός εν αιθρία. Το ίδιο το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας, του οποίου επίκειται η νομοθέτηση, επιβεβαιώνει ότι η λογική των ανταγωνιστικών αξόνων στην Ανατολική Μεσόγειο, στην οποία έχουν δυστυχώς προσχωρήσει η Ελλάδα και η Κύπρος, αυξάνει τον ανταγωνισμό, ενισχύει τους εκατέρωθεν εθνικισμούς και αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά.

Τα «ήρεμα νερά» εξασφαλίζονται μόνο με μια στρατηγική βάθους που θα αποσκοπεί στην επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών και του Κυπριακού.
Οι συμμαχίες της χώρας, αλλά και η θέση της ως κράτους-μέλους της Ε.Ε., μπορούν να δώσουν δυναμική σε μια τέτοια προοπτική.
Αυτό όμως προϋποθέτει πολιτική βούληση προς αυτή την κατεύθυνση.

Οι άξονες, και μάλιστα με ανήθικους στρατηγικούς εταίρους όπως το Ισραήλ, δεν εξυπηρετούν κανένα εθνικό συμφέρον της χώρας και ενισχύουν τις αναθεωρητικές βλέψεις και της Τουρκίας αλλά και του Ισραήλ.

Η κυβέρνηση έχει ευθύνη απέναντι στην ελληνική κοινωνία, που αφαιμάσσεται οικονομικά για να πληρώνει υπέρογκους εξοπλισμούς. Οι τυχοδιωκτικές συμμαχίες (Σαουδική Αραβία) βυθίζουν ακόμα παραπάνω τη χώρα σε μια επικίνδυνη πολιτική του «πιστού ακόλουθου» και του «δεδομένου συμμάχου». Η κυβέρνηση πιάστηκε κυριολεκτικά στον ύπνο με την αμυντική συμφωνία της Τουρκίας με το Πακιστάν και τη «φίλη» Σαουδική Αραβία.

Τα προοδευτικά κόμματα οφείλουν να παρουσιάσουν τις προτάσεις τους σε μια στρατηγική προοπτική που θα εξασφαλίζει τα εθνικά συμφέροντα και την ειρήνη στην περιοχή. Και όχι να διαγκωνίζονται με την κυβέρνηση στο πεδίο του εθνικισμού και του υπερπατριωτισμού. Από μια τέτοια «από τα δεξιά» κριτική στην κυβέρνηση, μόνο η Ακροδεξιά ωφελείται.

Η Νέα Αριστερά έχει σαφέστατη θέση. Τον αναθεωρητισμό δεν τον αντιμετωπίζεις με άξονες που έχουν εξίσου επικίνδυνες αναθεωρητικές τάσεις.

Τώρα επείγει η διατύπωση μιας στρατηγικής για την ειρήνη και τη συνεργασία στην περιοχή του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.

Η επίλυση του Κυπριακού μπορεί να αποτελέσει το κρίσιμο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Πολύ περισσότερο που ο Γ.Γ. του ΟΗΕ επιμένει ότι το «τελευταίο μίλι» στο Κυπριακό πρέπει να το διανύσουν οι Κύπριοι.