Τον Μάιο του 2025 ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Κώστας Τσιάρας είχε δηλώσει κατηγορηματικά ότι «από φέτος δεν θα υπάρχει η δυνατότητα να δηλώνει κανείς βοσκότοπους μακριά από τον δικό του τόπο» και ότι το καθεστώς της «τεχνικής λύσης» θα τερματιστεί. Έναν χρόνο μετά, αποδεικνύεται ότι όχι μόνο δεν καταργείται, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί τη βάση του συστήματος δηλώσεων και επιδοτήσεων.

Η τροπολογία που κατατέθηκε χθες, όπως αναδείχθηκε από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Νέας Αριστεράς Νάσο Ηλιόπουλο, αποκαλύπτει ότι το καθεστώς αυτό θα συνεχισθεί και το 2026, επιτρέποντας και πάλι τη δήλωση βοσκοτόπων σε περιοχές και νησιά διαφορετικά από τον πραγματικό τόπο δραστηριότητας των κτηνοτρόφων.

Αυτό καθώς προβλέπει ότι η τοποθέτηση ηλεκτρονικών βώλων σε ζώα (με χρέωση των ίδιων των κτηνοτρόφων!!!) θα είναι μόνο πιλοτική και όχι υποχρεωτική και θα αφορά μόλις 500.000 ζώα που αντιστοιχούν περίπου στο 1/30 των δηλωθέντων, γεγονός που καθιστά πρακτικά αδύνατο τον ουσιαστικό έλεγχο της πραγματικής παραγωγής και της νομιμότητας των επιδοτήσεων.

Επίσης, με την ίδια τροπολογία υπάρχει ο κίνδυνος δημόσιες εκτάσεις βοσκοτόπων που δηλώνονταν ως ιδιωτικές και επιδοτούνταν τα τελευταία χρόνια χωρίς επαρκή έλεγχο ιδιοκτησίας ή έγκυρα παραστατικά κατοχής, μπορούν να συνεχίσουν να επιδοτούνται κανονικά και για το 2025.

Τέλος, παρά τις δεσμεύσεις της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΑΑΤ από το 2025 ότι οι βοσκοτοπικοί χάρτες θα ολοκληρώνονταν εντός 18 μηνών, το έργο εξακολουθεί να μην έχει ολοκληρωθεί και να αγνοείται η τύχη του, αφού ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων δεν απαντά στις κοινοβουλευτικές ερωτήσεις της Νέας Αριστεράς και ούτε έχει ανακοινώσει κάτι σχετικό.

Με όλα αυτά, παραμένει ενεργό ένα σύστημα που επιτρέπει την συνέχιση των παθογενειών που εκθέτουν τη χώρα και αδικούν τους πραγματικούς παραγωγούς, αλλά και την κατανομή κοινοτικών ενισχύσεων χωρίς πραγματική σύνδεση με την παραγωγή.

Η Νέα Αριστερά θα συνεχίσει να αναδεικνύει με συνέπεια κάθε πρακτική που υπονομεύει τη διαφάνεια, στρεβλώνει την κατανομή των κοινοτικών ενισχύσεων και αδικεί τους πραγματικούς παραγωγούς, διεκδικώντας ένα δίκαιο, αξιόπιστο σύστημα αγροτικών ενισχύσεων.