Η Νέα Αριστερά αποχαιρετά τον σύντροφο Βασίλη Ρίζο

Αποχαιρετούμε σήμερα με μεγάλη οδύνη τον σύντροφό μας Βασίλη Ρίζο.

Ο Βασίλης, γιος της Θεανώς Φωτίου και του Δημήτρη Ρίζου, είχε συνυφάνει την τόσο σύντομη ζωή του με τη γνώση και τη δράση του στην Αρχιτεκτονική, την Αριστερά και την Αθήνα. Ένας λαμπρός αρχιτέκτονας με διακρίσεις σε διεθνείς και πανελλαδικούς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, ασχολήθηκε με το «χώρο» όχι μόνο επαγγελματικά αλλά και κινηματικά και πολιτικά. Από μαθητής ήταν ο άνθρωπος της πόλης του, της γειτονιάς του, των Αμπελόκηπων, και των ανθρώπων της. Μέλος και υποψήφιος της «Συμμαχίας για ένα προοδευτικό ΤΕΕ», της δημοτικής παράταξης, Ανοιχτή Πόλη αλλά και σταθερά μέλος του Δ.Σ. του Πολιτιστικού Συλλόγου Άνω Αμπελοκήπων, έκανε πράξη όσα πίστευε για την ενεργό δράση των αριστερών ανθρώπων. Όπου υπήρχε στην Αθήνα ζήτημα διεκδίκησης αλλά και σχεδιασμού δημόσιου χώρου αυτός ήταν παρών. Ως μέλος της «Ανάπλασης Αθήνας», το 2018-2019, είχε την ευθύνη του έργου ανάπλασης των Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Στα πέτρινα χρόνια της ανθρωπιστικής κρίσης, ως μέλος και αργότερα συντονιστής της «Αλληλεγγύης για Όλους», ήταν πάντα εκεί για όποιον συνάνθρωπό μας είχε ανάγκη. Σημαντική ήταν η συμβολή του κατά στην πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς, στον νόμο για τις αγορές «Χωρίς Μεσάζοντες».

Ο Βασίλης ήταν μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και έπειτα της Νέας Αριστεράς. Μαζί με τη μητέρα του Θεανώ είχαν σχεδιάσει τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ και τα γραφεία της Νέας Αριστεράς έχουν τη δική του αρχιτεκτονική υπογραφή. Ο Βασίλης ήταν πάνω από όλα ένας πολύ γλυκός γιος, πατέρας, φίλος, άνθρωπος που μας άφησε πολύ νέος και πολύ αναπάντεχα.

Στη Θεανώ, το γιο του Δημήτρη και σε όλους τους δικούς του ανθρώπους τα θερμά συλλυπητήρια.

Ο κ. Μητσοτάκης στην κυριακάτικη ανάρτησή του εμφανίζεται σχεδόν ως… μασκοφόρος εκδικητής απέναντι στο «βαθύ κράτος». Μόνο που ξεχνά να μας πει ποιος το δημιούργησε, ποιος το εξέθρεψε και ποιος κυβέρνησε τη χώρα τα τελευταία επτά χρόνια.

Το «βαθύ κράτος» που δήθεν ανακαλύπτει σήμερα είναι το σύστημα εξουσίας της Νέας Δημοκρατίας: πελατειακό, αδιαφανές και βαθιά εξαρτημένο από ρουσφέτια και εξυπηρετήσεις. Η διαφθορά δεν είναι κάποιο side project της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αλλά ο βασικός τρόπος διακυβέρνησής της.

Επίσης, ο Πρωθυπουργός προσπαθεί εναγωνίως να μας πείσει ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελεί μια «παθογένεια του παρελθόντος», που, με τακτικισμούς, όπως η μεταφορά του στην ΑΑΔΕ και χωρίς καμία ουσιαστική δομική αλλαγή, έχει δήθεν ξεπεραστεί. Αλλά η προσπάθεια να παρουσιαστεί ως «ξεπερασμένη» υπόθεση δεν είναι τίποτα άλλο από μια ακόμη επιχείρηση συγκάλυψης.

Την ίδια στιγμή, κυβερνητικά στελέχη, όπως ο κ. Γεωργιάδης, φτάνουν στο σημείο να σχετικοποιούν το ρουσφέτι, λέγοντας ότι υπάρχει… από τον 5ο αιώνα π.Χ., ενώ επιτίθενται ακόμα και στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία επειδή κάνει τη δουλειά της. Ενοχλεί, φαίνεται, η Δικαιοσύνη όταν πλησιάζει την εξουσία.

Η κυβέρνηση είναι βαθιά μπλεγμένη στη διαφθορά, την οποία η ίδια παράγει. Μια κυβέρνηση που καταρρέει μέσα στη δυσωδία των σκανδάλων που η ίδια δημιούργησε.

Όσο κι αν επιχειρεί ο κ. Μητσοτάκης να αλλάξει αφήγημα, δεν μπορεί να εμφανίζεται ταυτόχρονα και ως τιμωρός και ως αρχιτέκτονας του ίδιου συστήματος.

Και για να μιλήσουμε και εμείς σε αόριστο: η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποτέλεσε μια κακή παρένθεση. Και έκλεισε.