Δήλωση της προέδρου της Κ.Ο. της Νέας Αριστεράς Πέτης Πέρκα για την τροπολογία Φλωρίδη.
Η νέα τροπολογία Φλωρίδη είναι μια ωμή απόπειρα θεσμικής περιχαράκωσης της εξουσίας απέναντι στη διερεύνηση σκανδάλων που αγγίζουν τον πυρήνα του κυβερνητικού συστήματος. Όταν ακόμη και η ίδια η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, με επιστολή της Λάουρα Κοβέσι, εκφράζει σοβαρές ανησυχίες για παραβίαση του ευρωπαϊκού δικαίου και υπονόμευση των αρμοδιοτήτων της EPPO, τότε η κυβέρνηση δεν μπορεί να παριστάνει ότι όλα είναι μια «παρεξήγηση».
Η επιλογή της κυβέρνησης να καταθέσει νυχτερινή τροπολογία στις 23:00, χωρίς ουσιαστική διαβούλευση, λίγες ώρες πριν από την ψήφισή της, αποκαλύπτει ακριβώς τον φόβο της απέναντι
στη διαφάνεια και τον κοινοβουλευτικό έλεγχο. Πρόκειται για πρακτικές που ευτελίζουν τη νομοθετική διαδικασία και τραυματίζουν το κράτος δικαίου. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί μιλούν πλέον ανοιχτά για σοβαρό κίνδυνο υπονόμευσης της αποτελεσματικής προστασίας του ευρωπαϊκού
προϋπολογισμού στην Ελλάδα.
Η κυβέρνηση επιχειρεί να εμφανιστεί ως δήθεν υπέρμαχος της «ταχείας απονομής δικαιοσύνης», την ώρα που στην πραγματικότητα χτίζει ένα ειδικό προστατευτικό καθεστώς για πολιτικά πρόσωπα και υποθέσεις που συνδέονται με ευρωπαϊκές έρευνες, όπως το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η ίδια η Κοβέσι έχει επανειλημμένα αναδείξει ότι το θεσμικό πλαίσιο στην Ελλάδα λειτουργεί ως τείχος ατιμωρησίας για την πολιτική εξουσία. Και αντί η κυβέρνηση να απαντήσει με θεσμική
θωράκιση της διαφάνειας, απαντά με νέες μεθοδεύσεις περιορισμού των ερευνών.
Η Νέα Δημοκρατία έχει μετατρέψει τη χώρα σε αρνητικό ευρωπαϊκό παράδειγμα ως προς τη λογοδοσία, τη διαφάνεια και τη σχέση κυβέρνησης – Δικαιοσύνης. Από τις υποκλοπές μέχρι τα
ευρωπαϊκά κονδύλια και από τις απευθείας αναθέσεις μέχρι τις παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, το μοτίβο είναι κοινό: έλεγχος, συγκάλυψη, θεσμική ασφυξία.
Η κοινωνία όμως δεν αντέχει άλλο αυτή την κανονικοποίηση της αδιαφάνειας. Η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί με fast track τροπολογίες κομμένες και ραμμένες στις ανάγκες της
κυβερνητικής επιβίωσης. Η χώρα χρειάζεται πραγματική λογοδοσία, ανεξάρτητους θεσμούς και πλήρη συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία — όχι νέες ρυθμίσεις που γεννούν ακόμη
μεγαλύτερες υποψίες συγκάλυψης.
