Η λίστα των έμφυλων εγκλημάτων δεν έχει τέλος. Η νέα άγρια απόπειρα γυναικοκτονίας στο Λαύριο, όπου ένας 32χρονος εισέβαλε με βαριοπούλα και μαχαίρι στο σπίτι της πρώην συντρόφου του, μας γεμίζει οργή αλλά όχι έκπληξη. Η 32χρονη γυναίκα, η οποία νοσηλεύεται βαριά τραυματισμένη,
είχε προχωρήσει σε επανειλημμένες καταγγελίες στις αρχές και της είχε εγκατασταθεί η εφαρμογή “Panic Button”. Για άλλη μια φορά, αποδεικνύεται στην πράξη ότι οι θεσμοί της αστικής δικαιοσύνης και οι κρατικοί μηχανισμοί καταστολής αδυνατούν —και αδιαφορούν— να προστατεύσουν τις ζωές μας. Οι γυναίκες που επιζούν, επιζούν από καθαρή τύχη.
Για εμάς, την αντικαπιταλιστική και αριστερή φεμινιστική αριστερά, οι γυναικοκτονίες, οι βιασμοί και η ενδοοικογενειακή βία δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά «παθολογικών» δραστών. Είναι η πιο ακραία, ωμή και θανατηφόρα έκφραση ενός δομικού συστήματος καταπίεσης: της βαθιάς σύμπλεξης της Πατριαρχίας με το Καπιταλιστικό Σύστημα. Η πατριαρχία προϋπήρχε, αλλά ο καπιταλισμός τη στήριξε, την
εκσυγχρόνισε και την ενσωμάτωσε, για να εξασφαλίσει τη δική του κερδοφορία:
- Η Γυναίκα ως Ιδιοκτησία: Ο καπιταλισμός βασίζεται στην ιερότητα της ατομικής ιδιοκτησίας. Η πατριαρχική κουλτούρα μεταφέρει αυτή τη λογική πάνω στα σώματα και τις ζωές των γυναικών. Ο κακοποιητής στο Λαύριο, όπως και κάθε γυναικοκτόνος, δρα με τη βεβαιότητα ότι η σύντροφος ή πρώην σύντροφός του αποτελεί «κτήμα» του. Όταν η
γυναίκα διεκδικεί την αυτονομία της και σπάει τα δεσμά, η πατριαρχική ιδιοκτησιακή ηθική απαντά με εξουσιαστική, τιμωρητική βία. - Η Απλήρωτη Εργασία της Αναπαραγωγής: Το καπιταλιστικό σύστημα επιβιώνει επειδή φορτώνει στις πλάτες των γυναικών την απλήρωτη (ή υποτιμημένη) εργασία της φροντίδας της οικογένειας, της ανατροφής των παιδιών και της συντήρησης της εργατικής δύναμης. Για να κρατηθεί
αυτή η δομή ανέπαφη, το σύστημα έχει ανάγκη την επιβολή των παραδοσιακών, έμφυλων ρόλων μέσω της ψυχολογικής, οικονομικής και φυσικής βίας. - Η Οικονομική Εξάρτηση ως Παγίδα: Οι πολιτικές της λιτότητας, της διάλυσης της κοινωνικής πρόνοιας, της ακρίβειας και των ελαστικών σχέσεων εργασίας πλήττουν διπλά τις γυναίκες της εργατικής τάξης. Χωρίς δημόσιες, δωρεάν και προσβάσιμες δομές φιλοξενίας, χωρίς
οικονομική ανεξαρτησία και αξιοπρεπείς μισθούς, χιλιάδες αδελφές μας εγκλωβίζονται σε κακοποιητικά περιβάλλοντα, αδυνατώντας να διαφύγουν από τους διώκτες τους.
Το αστικό κράτος δεν είναι ουδέτερο. Ενώ αφήνει τις γυναίκες
απροστάτευτες απέναντι στους δολοφόνους τους, την ίδια στιγμή αφήνει στο απυρόβλητο τα δίκτυα εμπορίας γυναικών (trafficking), υποβαθμίζει συστηματικά τις Γραμματείες Ισότητας, στηρίζει σκοταδιστικές καμπάνιες και αρνείται πεισματικά τη νομική αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία».
Η υποκρισία τους περισσεύει· μας θέλουν υποταγμένες στο σπίτι και αναλώσιμες στη δουλειά.
Διεκδικούμε:
- Άμεση νομική κατοχύρωση του όρου Γυναικοκτονία.
- Δημιουργία ενός εκτεταμένου, δωρεάν δικτύου κρατικών ξενώνων φιλοξενίας, δομών ψυχολογικής και νομικής στήριξης.
- Οικονομική και εργασιακή εξασφάλιση για κάθε γυναίκα που δραπετεύει από έμφυλη βία.
- Συλλογική αυτοάμυνα και ταξική αλληλεγγύη σε κάθε γειτονιά, σχολείο και χώρο δουλειάς. Απέναντι στη βαρβαρότητα της πατριαρχίας, δεν είμαστε θύματα· είμαστε
μαχήτριες. Μέχρι να είμαστε όλες ελεύθερες, μέχρι την ανατροπή του συστήματος που θρέφει τους δολοφόνους μας.
Η Γραμματεία του Δικτύου