Στην Ελλάδα, είναι πολύ πιο πιθανό να οδηγηθεί η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ σε παραίτηση από την κυβέρνηση Τραμπ, παρά να διατυπωθεί κάποια κριτική από ΜΜΕ ή από το πολιτικό προσωπικό. Με τις φωτεινές εξαιρέσεις προφανώς να υπάρχουν.
Οι αποκαλύψεις που πέφτουν βροχή από την Wall Street Journal (κατά κύριο λόγο) δείχνουν δύο πράγματα:
1. Συμπυκνώνουν με τον καλύτερο τρόπο την κουλτούρα του MAGA, του τραμπισμού και της παγκόσμιας Ακροδεξιάς:
Πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια στις δημόσιες ομιλίες. Χρήμα, διασυνδέσεις και εξυπηρετήσεις στα παρασκήνια. Κουνάνε το δάχτυλο στους φτωχούς, στους μετανάστες, σε όποιον διεκδικεί δικαιώματα, ενώ οι ίδιοι φροντίζουν να βγάζουν το μεροκάματο από την πρόσβασή τους στην εξουσία.
Είναι εντυπωσιακός ο κυνισμός αυτών των συστημάτων. Θεωρούν ότι μπορούν να συνεχίζουν σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ότι οι αποκαλύψεις θα περάσουν, ο κόσμος θα ξεχάσει και οι δουλειές θα συνεχιστούν.
Την ίδια κουλτούρα αναγνωρίζουμε στο πολιτικό προσωπικό της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Τη διαπλοκή τη θεωρούν «προσόν». Τις εξυπηρετήσεις τις βαφτίζουν «ένστικτο επιβίωσης». Την εκμετάλλευση της δημόσιας θέσης για ιδιωτικό όφελος την παρουσιάζουν ως «ικανότητα».
2. Το δεύτερο ζήτημα έχει άμεσες υλικές επιπτώσεις στην χώρα μας και την δεσμεύει στο μέλλον, για πολλά χρόνια.
Η Ελλάδα υπό την καθοδήγηση της πρεσβείας, αγκιστρώνεται στο πανάκριβο αμερικανικό LNG ως βασική πηγή για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, μέσω του «κάθετου διαδρόμου».
Η πρόσδεση σε αυτή την στρατηγική επιλογή των ΗΠΑ δεσμεύει τη χώρα για δεκαετίες, με το κόστος να επιβαρύνει νοικοκυριά και επιχειρήσεις και τα οφέλη να συγκεντρώνονται σε μια χούφτα επιχειρηματιών.
Για τέτοια «εθνική επιτυχία» μιλάμε. Και μετά θα απορούμε γιατί το ενεργειακό κόστος είναι τόσο ακριβό.
Η Γκίλφοϊλ είναι το εξαγώγιμο προϊόν της Αμερικής του Τραμπ.
Είναι η αντίληψη ότι «μας ανήκετε όλοι και θα κάνουμε ο,τι μας συμφέρει στα ενεργειακά και παρόλο που είναι εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, εσείς δεν θα βγάζετε τσιμουδιά και απλώς θα λέτε ευχαριστώ».
Απεμπολώντας την εθνική μας κυριαρχία δεν κερδίζουμε τίποτα. Χάνουμε τη δυνατότητα να αποφασίζουμε για το μέλλον μας και πληρώνουμε τις επιλογές άλλων.
Η Ελλάδα χρειάζεται πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, με πυξίδα το διεθνές δίκαιο, την ειρήνη και τα συμφέροντα του λαού της. Όχι να λειτουργεί ως προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ και τσιράκι του Ισραήλ.