Η απόφαση της ηγεσίας της Ανατολικής Λιβύης να επικυρώσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο αποκαλύπτει με τον πιο εμφατικό τρόπο πόσο ρηχή και αναποτελεσματική είναι η εξωτερική πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Δεν έχουν περάσει καλά – καλά τέσσερις μήνες απ’ όταν ο Σαντάμ Χαφτάρ γινόταν δεκτός από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Γιώργο Γεραπετρίτη στην Αθήνα σε πανηγυρικό κλίμα. Σε συνέχεια μάλιστα των επισκέψεων του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών σε Τρίπολη και Βεγγάζη η κυβέρνηση τότε διαβεβαίωνε πως διαθέτει ανοικτούς διαύλους και με τις δύο πλευρές.
Σήμερα ο Γιώργος Γεραπετρίτης προσπαθεί να χρυσώσει το χάπι για τον κόλαφο που δέχτηκε η εξωτερική πολιτική του και εμφανίζει την κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου λίγο – πολύ ως άσφαιρη. Ωστόσο τον περασμένο Ιούνιο ελληνικές διπλωματικές πηγές αποδέχονταν, σύμφωνα με δημοσιεύματα στον Τύπο, πως η επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από το καθεστώς Χάφταρ, «θα ενίσχυε σημαντικά τη νομική και πολιτική επιχειρηματολογία της Τουρκίας, περιορίζοντας τα περιθώρια ελληνικών κινήσεων».
Παράλληλα ο Γιώργος Γεραπετρίτης, δυο βδομάδες αφότου ο Αμερικανός Υπ.Εξ. Μαρκ Ρούμπιο συμπεριέλαβε ουσιαστικά την Τουρκία στο διπλωματικό «παιχνίδι» του καλωδίου διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, ο Γιώργος Γεραπετρίτης σήμερα παραδέχτηκε πως η Άγκυρα θα μπορούσε να ενημερωθεί για την πόντισή του.
Η εξωτερική πολιτική που ασκεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του αποτελείται από το δίπολο «πρόσδεση στο άρμα ΗΠΑ – Ισραήλ» και «λεονταρισμοί για τα ανοικτά μέτωπα της χώρας μας». Αντί να ασκείται μια συνεκτική πολυδιάσταση εξωτερική πολιτική με άξονα τα συμφέροντα της Ελλάδας, της οικονομίας της και της κοινωνίας της, η κυβέρνηση Μητσοτάκη προτιμά την επικοινωνιακή διαχείριση και τα «νταηλίκια» προς τέρψιν του ακροδεξιού ακροατηρίου. Και τελικά δέχεται πλήγματα, που θέτουν σε κίνυδνο τη θέση της χώρας μας ως πυλώνα εφαρμογής του διεθνούς δικαίου.