Οι εξελίξεις των τελευταίων 24ώρων στην υπόθεση των ερευνών για την πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου, συνιστούν μια ακόμα κακόγουστη χορογραφία που εκτελεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας.
Πρώτον, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επενδύει τα μέγιστα σε ένα έργο αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, το οποίο υπηρέτησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 2012 έως σήμερα. Δεύτερον, υπηρετεί απαρέγκλιτα το δόγμα της πρόσδεσης στο «άρμα» ΗΠΑ – Ισραήλ περιορίζοντας διαρκώς τους ανοικτούς διαύλους με την Τουρκία. Τρίτον, επενδύει στην δραματοποίηση της εξωτερικής πολιτικής, προκειμένου να αντλήσει πολιτικά και εκλογικά οφέλη, όσο αυξάνεται η πίεση από τα «δεξιά» της.
Σε αυτό το πλαίσιο το χθεσινοβραδινό «γαϊτανάκι» με τις Navtex και τις αντι-Navtex που ανταλλάσει η Αθήνα με την Άγκυρα, δεν έχει καμία σχέση με τα πραγματικό συμφέροντα των λαών στις δύο χώρες, ούτε με την ουσία της υπόθεσης του καλωδίου. Απεναντίας, ανατροφοδοτεί τους εκατέρωθεν εθνικισμούς και αλυτρωτικές τάσεις σε μια ιδιαίτερα επικίνδυνη περίοδο για την πολεμική ανάγφλεξη της ευρύτερης περιοχής μας, ενώ εξυπηρετεί τα πολιτικά σχέδια των κυβερήσεων στις δύοόχθες του Αιγαίου.
Η Ελλάδα πρέπει να παίξει έναν διαφορετικό ρόλο: Να αποτελεί τον θεματοφύλακα της διεθνούς νομιμότητας και της υπεράσπισης του διεθνούς δικαίου παντού, από την Γάζα και την Ουκρανία μέχρι το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Να προχωρήσει με θάρρος και μακριά από σκέψεις περί πολιτικού κόστους στις αναγκαίες διπλωματικές πρωτοβουλίες σε όλα τα επίπεδα ώστε να βρεθούν Ελλάδα και Τουρκία στη Χάγη για τον καθορισμό υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Να αναζητήσει ενεργειακές διεξόδους για τις χώρες της περιοχής που θα βασίζονται στην αειφορία και δεν θα βασίζονται σε σχήματα εξάρτησης της μίας χώρας από την άλλη.