Για τη Νέα Αριστερά, και ο φετινός διαγωνισμός της Eurovision δεν είναι απλώς ένα ελαφρύ τηλεοπτικό θέαμα. Σε μια περίοδο όπου εξελίσσεται η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού και καταγράφονται μαζικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η συμμετοχή του Ισραήλ αξιοποιείται ως εργαλείο εξωραϊσμού της εικόνας του και πολιτικής επιρροής μέσα από την μουσική.
Η Eurovision έχει εξελιχθεί σε κεντρική σκηνή συμβόλων, εθνικών σημαιών και συγκινησιακών αφηγημάτων, άρα δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως «απολιτίκ». Η χρήση της από κράτη που βρίσκονται στο επίκεντρο διεθνούς κριτικής συνιστά χαρακτηριστικό παράδειγμα artwashing και soft power, πίσω από τα φώτα και τα χρώματα.
Την ίδια στιγμή, οι διοργανωτές επιδεικνύουν προφανή δύο μέτρα και δύο σταθμά: η Ρωσία αποκλείστηκε μετά την εισβολή στην Ουκρανία, ενώ για το Ισραήλ επιλέγεται η σιωπή και η επίκληση της ουδετερότητας. Αυτή η επιλεκτικότητα αποκαλύπτει ότι η «ουδετερότητα» λειτουργεί τελικά ως πολιτική επιλογή.
Η Νέα Αριστερά στέκεται στο πλευρό των καλλιτεχνών, των κινημάτων και των πολιτών που αντιδρούν σε αυτή την κανονικοποίηση και το «ξέπλυμα» της βίας. Σε έναν κόσμο όπου εκατομμύρια άνθρωποι βιώνουν τη γενοκτονία, τον πόλεμο, την προσφυγιά και την απώλεια, η σιωπή δεν είναι επιλογή.