Πόσο “τυχαίο” μπορεί να είναι το τραγικό γεγονός εννιά (9) ανθρώπων, που έχασαν τη ζωή τους μέσα στα μπουντρούμια των Φυλακών της Πάτρας σε διάστημα δύο μόλις μηνών; Πόσο “τυχαία” μπορεί να είναι η σιωπή της Πολιτείας, η οποία παρά τις καταγγελίες επιστημονικών συλλόγων της περιοχής αρνείται να δώσει οποιαδήποτε εξήγηση; Και πόσο “τυχαία” και άμοιρη ευθυνών είναι η παντελής απουσία μόνιμου ιατρικού προσωπικού σε μια φυλακή που ο υπερπληθυσμός χτυπάει τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και πολύ καιρό;
Επειδή, όμως, η ζωή των κρατουμένων μετράει, όπως και κάθε ανθρώπου, κανείς δεν δικαιούται να αδιαφορεί και να σιωπά. Η χωρητικότητα των φυλακών του Αγίου Στεφάνου στην Πάτρα, σύμφωνα με τα πιο αυστηρά δεδομένα, είναι για 340 κρατούμενους. Κι όμως, αυτή τη στιγμή οι κρατούμενοι υπερβαίνουν τους 700. Άνθρωποι κοιμούνται σε άθλιους χώρους στο πάτωμα, η ζέστη προσθέτει απελπισία, μόνιμο ιατρικό προσωπικό δεν υπάρχει, σωφρονιστικοί υπάλληλοι “παριστάνουν” υποχρεωτικά τους νοσηλευτές, ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί είναι… είδος προς εξαφάνιση.
Η κυβέρνηση αρνείται να λάβει ουσιαστικά μέτρα, γιατί αρνείται να αναγνωρίσει το ίδιο το πρόβλημα. Αντιμετωπίζει την υφιστάμενη κατάσταση ως ανεκτή και θεωρεί τις καταγγελίες για τις συνθήκες κράτησης και τους διαδοχικούς θανάτους ως ζήτημα δευτερεύουσας σημασίας. Στη λογική της, οι ζωές των κρατουμένων φαίνεται να περισσεύουν, να μην μετρούν ως ζωές που δικαιούνται ίση προστασία, αξιοπρέπεια και φροντίδα από την Πολιτεία.
Δεν αρκούν ασφαλώς ημίμετρα και κινήσεις που απλώς θα κουκουλώσουν ένα τεράστιο ζήτημα. Απαιτούνται δομικές αλλαγές και κυρίως αλλαγή φιλοσοφίας. Λύση δεν είναι η μετακίνηση κρατουμένων από τη συγκεκριμένη φυλακή σε κάποια άλλη. Γιατί όλες οι φυλακές, με εξαίρεση τις αγροτικές (γιατί άραγε;) στενάζουν. Λύση είναι η αντιμετώπιση του ποινικού λαϊκισμού, η λιγότερη φυλάκιση, ο δραστικός περιορισμός των προφυλακίσεων, η εξασφάλιση των δικαιωμάτων, η πρόσληψη μόνιμου επιστημονικού προσωπικού, το άνοιγμα στην κοινωνία και τους φορείς της.