Αυτό είναι το μεγαλύτερο και σοβαρότερο ερώτημα που προκύπτει από την πραγματικότητα και την ασκούμενη πολιτική. Και δυστυχώς το Σ/Ν του Υπουργείου Εσωτερικών «ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ», έχει επιλέξει την «Ετεροδιοίκηση», όπως την ονόμαζε ο αείμνηστος Μανώλης Γλέζος. Σε αυτό
εστίασε κυρίως ο «Ανεξάρτητος» βουλευτής Α’ Πειραιά και Νήσων της ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, Θοδωρής Δρίτσας, κατά την 1η, χθεσινή, συνεδρίαση της αρμόδιας Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης για την
επεξεργασία και συζήτηση του παραπάνω εισαχθέντος προς ψήφιση Σχέδιο Νόμου.
Ο Θοδωρής Δρίτσας είπε ότι, αν καλούνταν ή αν εν τέλει κληθούν, όπως επιβάλλεται, οι φορείς και τα πρόσωπα του πεδίου για την περαιτέρω επεξεργασία του σχεδίου νόμου, θα απαντούσαν διαφορετικά. Το ζητούμενο για τις τοπικές κοινωνίες είναι το πραγματικά αυτοδιοίκητο σύστημα, με τους ανάλογους κανόνες,
ρυθμίσεις και χρηματοδότηση.
Αυτό πρέπει να απασχολήσει το παρόν νομοθετικό έργο που δυστυχώς κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Πέρα από τον τεχνοκρατικό εξορθολογισμό των διάσπαρτων νομοθετικών διατάξεων που είναι θετικό στοιχείο, το σχέδιο νόμου
επιμένει στην αυτοδιοίκηση κατ’ όνομα, μακρύ χέρι της εκτελεστικής εξουσίας της Κυβέρνησης.
Η πολιτική, οικονομική και δημογραφική κρίση, η κρίση υπερσυγκέντρωσης πληθυσμών στα αστικά κέντρα, η απουσία λύσεων για να καλυφθούν η φτώχεια, ο αποκλεισμός, χωρίς την πραγματική Αυτοδιοίκηση, δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν. Για παράδειγμα, οι συμμετοχικοί προϋπολογισμοί και τα
συμμετοχικά τεχνικά προγράμματα, που ήδη εφαρμόζονται σε εκατοντάδες Δήμων άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν είναι οραματικό ή ιδεολογικό ζήτημα, είναι πραγματικό και επιτυγχάνει.
Αντίθετα η «Ετεροδιοίκηση» υπηρετεί τον έλεγχο της λαϊκής βούλησης, εξασφαλίζοντας μία λαϊκή συναίνεση με εντελώς ψευδώνυμο τρόπο από το κεντρικό κράτος που συνδέεται με συγκεκριμένα συμφέροντα. Είναι παραβίαση μίας φυσικής τάξης πραγμάτων αυτό που κάνει η Κυβέρνηση σήμερα και που το
κάνουν όλες οι κυβερνήσεις που φοβούνται την αυτοδιοίκηση, τη λαϊκή αυτοδιοίκηση.
Απόδειξη γι’ αυτό είναι τα τελευταία χρόνια, και όχι μόνο μία φορά, η δραματική αποχή των πολιτών από τις δημοτικές εκλογές πολύ περισσότερο, από ότι από τις βουλευτικές ή και από τις ευρωεκλογές ακόμα. Αυτό σημαίνει Αυτοδιοίκηση κύρους και αυτό χρειαζόμαστε: ξεχωριστή μορφή εξουσίας με αμεσότατη, όσο γίνεται περισσότερο, σχέση με τον πολίτη. Συνεκτική κοινωνία υπεύθυνων συμμετεχόντων ανθρώπων που το κράτος και η κυβέρνηση τούς δίνει τη δυνατότητα να το κάνουν, δεν τους αποκλείει ακόμα και με τα εκλογικά συστήματα, όπως το προτεινόμενο, για να φαλκιδεύεται όποια βούληση
διαμορφώνεται κάθε φορά, φτιάχνοντας τελικά δημάρχους και δημοτικά συμβούλια μειοψηφίας.
Video στο παρακάτω link
https://youtu.be/XPrULRU2YcA
Κύρια ομιλία (Αδιόρθωτα Πρακτικά):
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΡΙΤΣΑΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Δεν θέλω να επανέλθω και να ανακυκλώσω την προηγούμενη συζήτηση για την επιλογή των φορέων που καλούνται και ειλικρινά σας λέω προσωπικά καταλαβαίνω και την δυσκολία που έχετε ως Πρόεδρος και κάθε Πρόεδρος στη θέση σας για να κάνει την τελική επιλογή. Όμως είμαστε πια σε μία φάση που η
εκπροσώπηση κατά κοινή ομολογία και η πολιτική και η συνδικαλιστική και σε άλλα πεδία πάσχει και το ξέρουμε όλοι.
Οι άνθρωποι, λοιπόν, του πεδίου, όπως προτάθηκαν για τα ΚΔΑΠ, για τα Κέντρα Πρόληψης έχουν γνώμη αναντικατάστατη και άμεση, χωρίς μια διαμεσολάβηση που δεν μπορεί να την εκπροσωπήσει. Θα ήταν, λοιπόν, πολύ σωστό η Βουλή να προσαρμοστεί σε αυτή την νέα πραγματικότητα και τα
προεδρεία και οι υπουργοί να ενισχύουν αυτή την κατεύθυνση, αν θέλουμε πραγματικά να ακούσουμε γνώμες για τα νομοθετήματα που να είναι πραγματικά σοβαρές και δοκιμασμένες.
Εγώ, τουλάχιστον, έχω εμπειρία σπουδαίων επεξεργασιών από τους ανθρώπους του πεδίου και προτάσεων σχετικών.
Προχωρώ στο νομοσχέδιο, «ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ». Εντάξει, το να μαζεύει κανείς ο Υπουργός εν προκειμένω, διάσπαρτες νομοθετικές διατάξεις και να τις ταξινομεί με ένα τεχνοκρατικό εν προκειμένω εξορθολογισμό θα έλεγε κανείς ότι διευκολύνει, είναι θετικό. Αλλά οι ανάγκες, είναι πολύ πέραν αυτού και εδώ δεν ανταποκρίνεται η Κυβέρνηση και το Υπουργείο, παρόλο ότι έχει επτά χρόνια διακυβέρνησης. Δεν ανταποκρίνεται, διότι δεν θέλει, διότι δε συμφωνεί στην
πραγματική υπόσταση της αυτοδιοίκησης. Επιμένει στην αυτοδιοίκηση κατ’ όνομα, μακρύ χέρι της εκτελεστικής εξουσίας της Κυβέρνησης.
Στην πραγματικότητα, όπως έλεγε και φώναζε πολλές-πολλές φορές ο αείμνηστος Μανώλης Γλέζος, η«ετεροδιοίκηση» και εδώ είναι ένα μεγάλο ζήτημα. Διότι στην κρίση την πολιτική, στην κρίση την οικονομική, στην κρίση τη δημογραφική, στην κρίση υπερσυγκέντρωση πληθυσμών στα αστικά κέντρα, στην
απουσία λύσεων για να καλυφθούν η φτώχεια, η αποκλεισμός, χωρίς την αυτοδιοίκηση την πραγματική αυτοδιοίκηση, δεν μπορεί να υπάρχει. Αυτά είναι για να ελέγχει το κεντρικό κράτος που συνδέεται με συγκεκριμένα συμφέροντα και κάθε φορά η Κυβέρνηση, να ελέγχει μέχρι τέλος την λαϊκή βούληση, να
εξασφαλίζει μία λαϊκή συναίνεση με εντελώς ψευδώνυμο τρόπο. Απόδειξη γι’ αυτό είναι τα τελευταία χρόνια και όχι μόνο μία φορά, η δραματική αποχή των πολιτών από τις δημοτικές εκλογές πολύ περισσότερο, από ότι από τις βουλευτικές ή και
από τις ευρωεκλογές ακόμα.
Τι άλλο δείχνει αυτό;
Τι άλλο δείχνει από την απαξίωση αυτού του συγκεντρωτικού μοντέλου κρατικής διοίκησης με «μανδύα» ψευδώνυμο τον αυτοδιοικητικό ρόλο;
Από αυτή την άποψη, δεν μιλάω ιδεολογικά, δεν μιλάω οραματικά. Μιλάω πρώτον, από τη γενεσιουργό διεργασία που γέννησε τον θεσμό της αυτοδιοίκησης. Δεν ανακαλύφθηκε από τα πάνω ο θεσμός της αυτοδιοίκησης, είναι γέννημα των
κοινωνιών στο μήκος πολλών δεκαετιών ή και αιώνων και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο.
Επομένως, είναι μια παραβίαση μιας φυσικής τάξης πραγμάτων αυτό που κάνει η Κυβέρνηση σήμερα και που το κάνουν όλες οι κυβερνήσεις που φοβούνται την αυτοδιοίκηση, τη λαϊκή αυτοδιοίκηση. Εδώ να πω ότι, δεν είναι μια ιδεολογική
οραματική προσέγγιση απλά, υπάρχουν αυτή τη στιγμή εκατοντάδες δήμοι σε όλη την Ευρώπη, που εφαρμόζουν τον συμμετοχικό προϋπολογισμό και το συμμετοχικό
τεχνικό πρόγραμμα όπου οι ίδιοι οι πολίτες με οργανωμένο και θεσμοθετημένο τρόπο από την προηγούμενη χρονιά συζητούν και αποφασίζουν επί προτάσεων στην επόμενη χρονιά, τι θα προτεραιοποιηθεί;
Τα σχολεία ή τα γεφύρια;
Η ασφαλτόστρωση και τα πεζοδρόμια ή το περιβάλλον;
Όχι ότι θα αφεθούν τα υπόλοιπα, αλλά τι θα προτεραιοποιηθεί, τι θα ιεραρχηθεί;
Τέτοιοι συμμετοχικοί θεσμοί δουλεύουν, αλλά για να δουλέψουν πέρα από τη βούληση και τους θεσμούς και όλα αυτά, χρειάζεται και μία προϋπόθεση «εκ των ων ουκ άνευ» ότι κάθε δήμος, πριν τελειώσει η τρέχουσα χρονιά θα ξέρει τι πόρους έχει στη διάθεσή του για την επόμενη. Γιατί, αλλιώς πώς να λειτουργήσει ο συμμετοχικός προϋπολογισμό και το συμμετοχικό τεχνικό πρόγραμμα;
Λέω πράγματα απίστευτα; Όχι. Υλοποιήσιμα σε εκατοντάδες δήμων μεγάλων και μικρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Εδώ ούτε συζήτηση δεν γίνεται, ούτε συζήτηση. Αντίθετα, όλα τα μέτρα είναι για να μην φτάσουμε πουθενά κοντά σε αυτό. Ενώ ακριβώς- το είπε συνάδελφος από την Πλειοψηφία από τη Νέα
Δημοκρατία- είναι δυνατόν η αποκέντρωση, όταν δεν μπορεί να υπάρξει στην Ελλάδα η παρά μικρή πρόοδος, αφού τα 5 και παραπάνω εκατομμύρια κατοίκων της Αττικής δεν μειωθούν δραστικά κατά 1 ή 2 εκατομμύρια μέσα σε 5 ή 10 χρόνια,
δεν γίνεται. Αποκλείεται να έχει ανάπτυξη σοβαρή η χώρα μας υπό αυτές τις συνθήκες και ούτε το δημογραφικό μπορεί να λυθεί ούτε πολλά άλλα πράγματα, ούτε οικονομίες κλίμακας μπορούν να γίνουν.
Αν, λοιπόν, δεν είναι η αυτοδιοίκηση κύρους και εξουσίας ακόμη περισσότερο των περιφερειακών συγκροτήσεων και
των περιφερειών εννοείται αλλά και των δήμων της επαρχίας του αστικού κέντρου. Αυτό σημαίνει αυτοδιοίκηση: ξεχωριστή μορφή εξουσίας με αμεσότατη όσο γίνεται περισσότερο σχέση με τον πολίτη. Συνεκτικής κοινωνίας υπεύθυνων συμμετεχόντων ανθρώπων που το κράτος και η κυβέρνηση τους δίνει τη
δυνατότητα να το κάνει, δεν τους αποκλείουν και δεν τους αποκλείουμε ακόμα και με τα εκλογικά συστήματα για να φαλκιδεύουμε την όποια βούληση διαμορφώνεται κάθε φορά και να φτιάξουμε δημάρχους και δημοτικά συμβούλια
μειοψηφία;. Μα τώρα τι να λέμε;
Δεν αμφισβητώ την εκλογή του δημάρχου Πειραιά, του κ. Μώραλη επί σειρά ετών, αλλά επειδή το ξέρω το θέμα δήμαρχος μειοψηφίας είναι και δεν είναι αιχμή για τον κ. Μώραλη αυτό, απλώς το αναφέρω, γιατί είμαι Πειραιώτης και το ζω
καθημερινά και μεγάλης μειοψηφίας μάλιστα, παρόλο ότι είναι αδιαμφισβήτητος.
Τι είναι αυτό; Δεν είναι παρακμή; Δεν είναι κρίση; Δεν είναι εμπόδιο σε οποιαδήποτε δυνατότητα της κοινωνίας να συγκροτήσει το συνεκτικό της ιστό; Γι’ αυτό τα προσφυγικά της Αλεξάνδρας έχουν σημασία. Γι’ αυτό τα δημοψηφίσματα
της Θεσσαλονίκης έχουν σημασία. Θα τα «αγκαλιάσει» η κάθε φορά εξουσία η αυτοδιοικητική ή οποιαδήποτε άλλη;
Τελειώνω, κύριε Πρόεδρε, δεν μπορώ παρά μόνο να μείνω σε μερικές επισημάνσεις πει της αρχής. Έχω ένα κείμενο του κ. Γιώργου Ιωακειμίδη, όχι προς εμένα, δημόσια το κοινοποίησε, Επικεφαλής της παράταξης «Αττικός Κύκλος Συνεργασίας και Εμπιστοσύνης», μέλος Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΝΠΕ, πρώην
δήμαρχος από τους κορυφαίους αυτοδιοικητικός στη χώρα μας. Λέει ότι ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΝΠΕ τους κοινοποίησε ότι: «Για το σχέδιο που λαμβάνετε σήμερα, σημειώστε παρακαλώ τις παρατηρήσεις με τις
οποίες παραδόθηκε από το Υπουργείο. Αλλαγές που θα γίνουν προ της διαβούλευσης θα είναι ελάχιστες και οι απολύτως αναγκαίες προκειμένου να μην υπάρξει νέα καθυστέρηση».
Κύριε Υπουργέ, δεν ξέρω αν άλλοι δήμαρχοι, όπως ο κ. Πελετίδης που αναφέρθηκε, εγώ έχω στα χέρια μου ένα κείμενο του δημάρχου Αγκιστρίου που είναι στην εκλογική μου περιφέρεια το οποίο κοινοποιήθηκε και σε μένα και απευθύνεται σε εσάς. Ο δήμαρχος αυτός ακριβώς επειδή είναι του πεδίου θέτει
μερικά ζητήματα πολύ συγκεκριμένα, θα ήθελα μια διαβεβαίωση τώρα που αρχίζουμε, αν θα μελετήσετε το κείμενο του δημάρχου Αγκιστρίου, του κ. Δημητρίου Αναστασίου και αν θα δώσετε τη δέουσα προσοχή.
Τελείωσα, κύριε Πρόεδρε, δεν προχωρώ στην Αναθεώρηση του Συντάγματος και σε πολλά άλλα θα έρθουμε σε επιμέρους συζητήσεις.
Αυτοδιοίκηση κύρους, λαϊκή, συμμετοχική και όχι ετεροδιοίκηση αλλιώς συζητάμε με ψευδώνυμους όρους.
Ευχαριστώ.
Θοδωρής Δρίτσας
Βουλευτής Α΄ Πειραιά και Νησιών