Καλημέρα σας. Ευχαριστούμε πάρα πολύ για την παρουσία σας εδώ τους εκπροσώπους του Τύπου και όλους τους υπόλοιπους φυσικά τους φορείς, τους ανθρώπους οι οποίοι ενδιαφέρονται να ακούσουν τις εκτιμήσεις της νέας Αριστεράς και τις πολιτικές της προτάσεις και σε σχέση με αυτά τα οποία είπε ο πρωθυπουργός εδώ από τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, αλλά και γενικότερα, με αυτή την πολύ ρευστή θα μπορούσαμε να πούμε, πολιτική συγκυρία. Πράγματι είναι μια Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, η οποία. βρίσκεται έτσι στην αρχή μιας μεγάλης, θα μπορούσαμε να πούμε, προεκλογικής περιόδου, οπότε από αυτό και μόνο σίγουρα λαμβάνει και έναν ιδιαίτερο και ξεχωριστό χαρακτήρα. Η πραγματικότητα είναι ότι ακούγοντας τον κ. Μητσοτάκη και στην ομιλία του στο Βελλίδειο, αλλά και στις απαντήσεις που έδωσε χθες στη συνέντευξη Τύπου, πραγματικά προκαλείται απορία αν ο κύριος Μητσοτάκης έχει αντίληψη της πραγματικότητας που βιώνει το μέσο ελληνικό νοικοκυριό. Γιατί παρουσίασε μια εικονική πραγματικότητα, η οποία έρχεται σε πλήρη, σε ευθεία σύγκρουση με τη βιωμένη πραγματικότητα των νοικοκυριών.
Αυτό, ξέρετε, από μόνο του μπορεί να προκαλέσει δύο διαφορετικές αντιδράσεις Είτε από τη μία να προκαλέσει πολύ μεγάλη οργή στον κόσμο, ο οποίος άλλα ζει και άλλα ακούει, ή να προκαλέσει την αντίδραση του να αναρωτηθεί κάποιος «μα καλά, μόνο εγώ έχω αυτά τα προβλήματα; Εγώ κάνω κάτι λάθος στο νοικοκυριό μου και βιώνω αυτή την πραγματικότητα ενώ όλοι οι άλλοι ζουν σε μια άλλη χώρα;». Εμείς από τη δική μας την πλευρά θέλουμε να βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Αυτό το οποίο κυριαρχεί πραγματικά μέσα στις ελληνικές οικογένειες και νομίζω ότι και πολλοί και πολλές από εσάς δύσκολα θα μπορέσετε να διαφωνήσετε, είναι το αίσθημα της γενικευμένης ανασφάλειας. Γιατί η έννοια της ασφάλειας δεν είναι μόνο ζήτημα που αφορά την εγκληματικότητα, δεν είναι μόνο ζήτημα το οποίο αφορά την παραβατικότητα. Είναι ζήτημα το οποίο αφορά την καθημερινότητά μας. Είναι ζητήματα που αφορούν τη δυνατότητα να μπορείς να ανταπεξέλθεις στις βασικές βιοτικές ανάγκες και για τον εαυτό σου αλλά και για την οικογένειά σου, είναι ζήτημα να μπορείς να κάνεις έναν οικογενειακό προγραμματισμό με βάση ένα σχέδιο και να μπορείς να μην εκφεύγεις μέσα από αυτό με βάση κάποιο κάποιον τυχαίο εξωτερικό παράγοντα, έχει να κάνει με το γεγονός ότι μπορείς να έχεις πρόσβαση σε βασικά δημόσια αγαθά, όπως η Παιδεία, η Υγεία, η κοινωνική περίθαλψη, το κοινωνικό κράτος, η προσχολική αγωγή, χωρίς να πληρώνεις ή χωρίς να εξαρτάται αυτό από την οικονομική σου δυνατότητα.
Στην Ελλάδα του κ. Μητσοτάκη κάθε χρόνο τα πράγματα γίνονται όλο και χειρότερα. Ζούμε από το 2019 και μετά την μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδήματος και ισχύος, όμως -όχι μόνο εισοδήματος αλλά και ισχύος- που έχει ζήσει η χώρα μας από την μεταπολίτευση και μετά. Αυτή η λεγόμενη μεταμνημονιακή περίοδος είναι μια περίοδος όπου οι πλούσιοι βλέπουν τα εισοδήματά τους να αυξάνονται και τα φτωχότερα εισοδηματικά στρώματα βλέπουν τα εισοδήματά τους να μειώνονται. Και αυτό είναι μια επιλογή συνειδητή, ταξική από την πλευρά της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η ακρίβεια από μόνη της είναι ένας τέτοιος μηχανισμός αναδιανομής του εισοδήματος, του πλούτου και της ισχύος. Τα καρτέλ σε βασικούς νευραλγικούς τομείς της καθημερινότητας, είτε αυτό έχει να κάνει με την ενέργεια, είτε έχει να κάνει με τα σούπερ μάρκετ και τα τρόφιμα, είτε έχει να κάνει με τις τράπεζες, μπορούν να χαράσσουν τη δική τους τιμολογιακή πολιτική, βλέποντας τα κέρδη τους να εκτινάσσονται., κάτι το οποίο άμεσα μεταφράζεται σε μείωση της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών και σε αύξηση του παραγωγικού κόστους των επιχειρήσεων.
Αυτό έρχεται η κυβέρνηση στην πραγματικότητα και το κάνει δημοσιονομική ευκαιρία. Βρίσκει δηλαδή στην πραγματικότητα την ευκαιρία να επενδύσει πάνω στην ακρίβεια, να επενδύσει πάνω στην μείωση της αγοραστικής δύναμης, να επενδύσει πάνω στην αύξηση της κερδοφορίας και να δει τα έσοδά της, τα δημόσια έσοδα να αυγατίζουν. Γιατί ξέρετε όλοι και όλες πολύ καλά, είναι αυτονόητο, θα μπορούσαμε να πούμε, με βάση την οικονομική επιστήμη, ότι όσο η ακρίβεια αυξάνεται και οι έμμεσοι φόροι παραμένουν σταθεροί, τότε τα δημόσια έσοδα διαρκώς αυξάνονται και βλέπουμε να δημιουργούνται υπερπλεονάσματα φαραωνικά, θα μπορούσαμε να πούμε, για τα οποία κοκορεύεται και παινεύεται η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ως δήθεν αποτέλεσμα της ευρωστίας της ελληνικής οικονομίας.
Δεν είναι όμως μόνο οι έμμεσοι φόροι, οι οποίοι επιβαρύνουν τα λαϊκά νοικοκυριά με τρόπο αντιστρόφως ανάλογο, αναδιανεμητικό εις βάρος των φτωχών εισοδηματικών στρωμάτων. Είναι και οι άμεσοι φόροι. Η έλλειψη τιμαριθμοποίησης των φορολογικών κλιμάκων είναι κάτι το οποίο και αυτό με τη σειρά του αυξάνει τα δημόσια έσοδα επιβαρύνοντας τα λαϊκά νοικοκυριά.
Για τον «κουμπαρά» για τα παιδιά
Αυτό για την κυβέρνηση είναι στην πραγματικότητα μια πολιτική επιλογή. Άκουσα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και εσείς φαντάζομαι όλοι σας και όλες σας και την ομιλία και τη συνέντευξη Τύπου του πρωθυπουργού. Κράτησα ένα μέτρο το οποίο μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και το λέω έτσι γιατί πραγματικά πιστεύω ότι είναι αντιπροσωπευτικό της αντίληψης, της ιδεολογίας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Έχει να κάνει με τον περίφημο κουμπαρά, έχει να κάνει με αυτή τη ρηξικέλευθη θα μπορούσαμε να πούμε πρόταση, η οποία έκανε αίσθηση και την άκουσε πολύς κόσμος με ενδιαφέρον. Η λογική αυτής της πρότασης έχει ακριβώς αυτό που σας έλεγα και πριν: τον αντιστρόφως προοδευτικό, τον μη προοδευτικό, εισοδηματικό χαρακτήρα. Γιατί στην πραγματικότητα δίνει, πριμοδοτεί οικογένειες, παιδιά, τα οποία όταν ενηλικιωθούν θα μπορούν να κάνουν να πατήσουν το κουμπί της εκκίνησης, παιδιά τα οποία οι οικογένειές τους -και καλώς- έχουν την οικονομική δυνατότητα να βάζουν χρήματα κάθε μήνα σε αυτόν τον περίφημο κουμπαρά. Υπάρχουν όμως και οικογένειες που δεν θα έχουν αυτή τη δυνατότητα και ακόμη και που το ανώτατο όριο είναι 100 ευρώ για ένα παιδί, όπως λέει ο κ. Μητσοτάκης, ακόμα και αυτό είναι πολύ μεγάλο ποσό για κάποιες οικογένειες.
Αναλογιστείτε κάποιον ο οποίος έχει καθαρό μισθό 800 ευρώ τον μήνα, έναν αντιπροσωπευτικό θα μπορούσαμε να πούμε μισθό. Φανταστείτε ότι τα στοιχεία της ΕΡΓΑΝΗ λένε ότι το 60,2% των εργαζομένων των μισθωτών το 2025 παίρνουν κάτω από 950 ευρώ καθαρά. Οπότε εγώ θα σας πω 800 ευρώ και έχει δύο παιδιά. Για το κάθε παιδί να βάλει στην άκρη 100€, τον μήνα βγαίνει 200 ευρώ. Αυτό είναι 25% του καθαρού του εισοδήματος. Κάποιος ο οποίος παίρνει 3.000 ευρώ και καλώς τα παίρνει -μακάρι να έπαιρναν και περισσότεροι 3.000 ευρώ καθαρό μισθό τον μήνα. Ένα αντίστοιχο ποσό που βάζει στην άκρη για 2 παιδιά είναι 200 ευρώ. Είναι το 6,6% του διαθέσιμου του καθαρού μισθού. Αυτό από μόνο του σημαίνει ότι πριμοδοτούνται, όπως έλεγα και πριν, τα παιδιά οικογενειών που έχουν την οικονομική δυνατότητα. Από τη δική μας την πλευρά λέμε ότι αυτό δεν είναι δίκαιο. Αυτό δεν δημιουργεί ίσες ευκαιρίες, αντιθέτως οξύνει τις οικονομικές ανισότητες και τις ανισότητες ευκαιριών.
Αυτό που πρέπει και θα μπορούσε να γίνει, είναι να υπάρχει χρηματοδότηση με εισοδηματικά κριτήρια για παιδιά οικογενειών με χαμηλό εισόδημα, που να δημιουργείται αυτός ο κουμπαράς χωρίς τη συμμετοχή των οικογενειών, έτσι ώστε να επιβαρύνονται, και το ίδιο ποσό που θα προϋπολογίσει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε αυτό το σχήμα να αποτελέσει εναρκτήριο κεφάλαιο για συγκεκριμένες χρήσεις από τα 18 και μετά, για παιδιά τα οποία δεν θα είχαν ίσες ευκαιρίες με βάση την οικογενειακή εισοδηματική τους κατάσταση. Έμεινα σε αυτό και στάθηκα γιατί αποδεικνύει ακριβώς, συμπυκνώνει, την ιδεολογία της κυβέρνησης Μητσοτάκης, την ταξική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Κλείνει αυτό το κεφάλαιο.
Για το Ταμείο Ανάκαμψης, την παραγωγικότητα και την «οικονομία του καφέ»
Θέλω να πω και κάτι άλλο. Έχει γίνει πάρα πολλή συζήτηση και ειδικά αυτές τις μέρες και με την ολοκλήρωση του Ταμείου Ανάκαμψης σχετικά με το παραγωγικό μοντέλο της χώρας μας. Δυστυχώς, και θα πω δυστυχώς, γιατί υπήρχαν πολλές δυνατότητες αυτό το χρονικό διάστημα, ιδιαίτερα από το ‘19 και μετά, ιδιαίτερα από την πανδημία και μετά, που άλλαξε και η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε σχέση με το Ταμείο Ανάκαμψης, με τη χαλάρωση των κριτηρίων είτε της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, είτε της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της αναχρηματοδότησης των τραπεζών.Υπήρχαν δυνατότητες, υπήρχαν κεφάλαια να γίνουν πραγματικές και βαθιές επενδύσεις, έτσι ώστε να αλλάξει ο χαρακτήρας του παραγωγικού μοντέλου στη χώρα μας και να αντιμετωπιστούν πάγια διαρθρωτικά προβλήματα, που όπως όλοι και όλες ξέρετε, βασανίζουν τη χώρα μας εδώ και δεκαετίες. Ήταν πραγματικά μια μεγάλη ευκαιρία και ήταν -θα το πω ειλικρινά- μεγάλη ατυχία το γεγονός ότι υπήρχε μια κυβέρνηση η οποία δεν είχε ούτε σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, αλλά αντιθέτως επιβάρυνε το παραγωγικό μοντέλο της χώρας μας.
Υπάρχει μια εξαιρετική έρευνα την οποία σας συνιστώ να τη διαβάσετε. Είχε δημοσιευθεί στο London School of Economics τον Ιούλιο από μια ομάδα Ελλήνων οικονομολόγων, από το ΚΕΠΕ και από το Πανεπιστήμιο της Αθήνας, η οποία στην ουσία τι λέει; Λέει ότι η χώρα μας, η οικονομία της χώρας μας, έχει μετατραπεί σε οικονομία του καφέ και της εστίασης. Οικονομία του καφέ και της εστίασης. Γιατί με βάση την πραγματικότητα της μεταμνημονιακής Ελλάδας και πάρα τις μνημονιακές εξαγγελίες ότι θα γίνονταν βαθιές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα έκαναν τη χώρα μας πιο ανταγωνιστική και πιο προσανατολισμένη σε εξωστρεφείς παραγωγικές δραστηριότητες, αυτό που έγινε ήταν να υπάρξει διόγκωση του κλάδου της εστίασης, των καφετεριών και του τουρισμού.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί έτι περαιτέρω η ήδη χαμηλή παραγωγικότητα εργασίας στη χώρα μας και σήμερα να βρισκόμαστε 16% με χαμηλότερη παραγωγικότητα της εργασίας σε σχέση με το 2009. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στην παραγωγικότητα εργασίας, γιατί γίνεται πάρα πολλή συζήτηση σε διεθνές οικονομικό επίπεδο για τα προβλήματα της ευρωπαϊκής οικονομίας. Θυμάστε και την περίφημη έκθεση Ντράγκι σε σχέση με το γεγονός ότι η παραγωγικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης -και εμείς φυσικά λέμε και για την Ελλάδα- υπολείπεται στον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη. Δεν μπορείς όμως να χτίσεις παραγωγικότητα της εργασίας βασισμένος σε κλάδους οι οποίοι έχουν από μόνοι τους πολύ χαμηλή παραγωγικότητα εργασίας και στην πραγματικότητα απορροφούν το μεγαλύτερο κομμάτι της πραγματικής αύξησης της απασχόλησης στη χώρα μας. Από το 2013 που πιάσαμε στην ουσία πάτο στην απασχόληση, μέχρι το 2024, το 44% της αύξησης της απασχόλησης της συνολικής οικονομίας προέρχεται από αυτόν τον κλάδο που σας είπα. Καφέ, εστίαση, τουρισμός. Αυτό από μόνο του δείχνει τον χαρακτήρα του παραγωγικού μοντέλου και θα μπορούσαμε να πούμε δείχνει και το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία, αυτή η περίφημη ανάπτυξη την οποία για την οποία παινεύεται, κοκορεύεται ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του χτίζεται και πάλι σε πήλινα πόδια.
Για το Κράτος Δικαίου και τις υποκλοπές
Θέλω να αναφερθώ σε κάτι που επίσης θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό, κάτι το οποίο δεν απαντήθηκε από τον κ. Μητσοτάκη με έναν τρόπο εξαιρετικά απαξιωτικό σε συνάδελφό σας που ρώτησε. Δεν είναι άσχετο. Αφορά το Κράτος Δικαίου και την ερώτηση που έγινε σχετικά με τις υποκλοπές. Όπως γνωρίζετε το σκάνδαλο των υποκλοπών είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης. Αυτή είναι η πάγια μας θέση. Δεν είναι μόνο δικιά μας. Νομίζω ότι συμμερίζονται τα περισσότερα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης και η συντριπτική πλειοψηφία όσων ασχολούνται με ζητήματα δημόσιου συνταγματικού δικαίου και τα ζητήματα της δημοκρατίας. Το γεγονός ότι ο κύριος Μητσοτάκης δεν καταδέχεται να απαντήσει σχετικά με αυτά για τα οποία έχει υπονοήσει ή έχει πει ευθέως ο κύριος Ντίλιαν, ο καταδικασμένος σε πρώτο βαθμό για την ανάμειξή του στο σκάνδαλο των υποκλοπών, αποτελεί μια προκλητική στάση για ένα ζήτημα το οποίο όσο και αν επιμένει ο κύριος Μητσοτάκης, όσο κι αν εργαλειοποιεί τη Δικαιοσύνη για να υπερασπιστεί τις ευθύνες της κυβέρνησής του, δεν πρόκειται να κλείσει.
Και ο λόγος που δεν κλείνει αυτό το ζήτημα τόσα χρόνια μετά, ενώ έχει εξαγγελθεί πολλές φορές ότι έκλεισε το ζήτημα, πως δεν υπάρχει πια ζήτημα, είναι ότι είναι πάρα πολύ πραγματικό. Είναι πολύ σοβαρό αυτό το ζήτημα για να αφεθεί και να κλείσει. Θέλω να το συνδέσω με ένα άλλο ζήτημα.
Όπως γνωρίζετε, η Intellexa ήταν είναι η εταιρεία ισραηλινών συμφερόντων ενός πρώην αξιωματικού του IDF, του κ. Ντίλιαν, η οποία συμμετείχε στο λεγόμενο σύμπλεγμα αμυντικής οικονομίας του Ισραήλ και είχαμε αυτά τα αποτελέσματα. Σήμερα υπάρχουν σε σκληρούς δίσκους κάπου στον κόσμο, πολλά terabyte με υποκλοπές, με υλικό από συνομιλίες και οπτικό υλικό, ενδεχομένως του μισού υπουργικού συμβουλίου, στελεχών της αντιπολίτευσης, δικαστικών και της ηγεσίας του στρατού.
Για την άρνηση του Ισραήλ να δώσει στην Ελλάδα τον πηγαίο κώδικα της Ασπίδας του Αχιλλέα
Χθες υπήρχε μια συνέντευξη στην εφημερίδα στην Κυριακάτικη Καθημερινή του διευθυντή του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Άμυνας του Ισραήλ, Μοσέ Πατέλ. Ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η συνέντευξη, μπορείτε να ανατρέξετε όσοι και όσες διαβάσετε τη συνέντευξη αυτή. Ρωτήθηκε ευθέως από δημοσιογράφο αν θα πάρουμε τον πηγαίο κώδικα της ασπίδας του Αχιλλέα, του συστήματος αυτού, το οποίο αγόρασε πρόσφατα η χώρα μας με 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Δώσαμε 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ σε ένα κράτος το οποίο αυτή τη στιγμή συνεχίζει και διεξάγει γενοκτονία στη Γάζα και υποστηρίζει ένα καθεστώς απαρτχάιντ και στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα.
Όταν ρωτήθηκε λοιπόν ο κύριος Πατέλ αν θα πάρουμε τον πηγαίο κώδικα. Είπε «Όχι, δεν τον παίρνετε τον πηγαίο κώδικα», ο οποίος δίνει τη δυνατότητα διοίκησης και ελέγχου του συστήματος αυτού. Ο κύριος Δένδιας σε συνεντεύξεις που είχε δώσει πριν από λίγο καιρό είχε δηλώσει ερωτώμενος ειδικά για το ζήτημα του πηγαίου κώδικα, ότι δεν θα μπορούσαμε να πράξουμε διαφορετικά, να μην πάρουμε τον πηγαίο κώδικα, γιατί είναι απολύτως στοιχείο κομβικό για την εθνική ύπαρξη, όχι απλώς για την εθνική κυριαρχία. Αυτά είναι λόγια του κυρίου Δένδια, όχι δικά μου. Αλλιώς, συνέχισε ο κύριος Δένδιας, θα ήμασταν όμηροι σε μία ξένη χώρα, ανεξάρτητα το πόσο φιλική και συμμαχική είναι. Αυτή είναι η συνέντευξη του κυρίου Δένδια. Λοιπόν, ο κύριος Πατέλ χθες στην Καθημερινή είπε ότι δεν θα πάρουμε τον πηγαίο κώδικα.
Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Εμπιστεύτηκε η ΕΥΠ, παρόλο που δεν το παραδέχεται, την Intellexa για να της παράσχει το Predator και καταλήξαμε να υπάρχουν σε σκληρούς δίσκους στοιχεία για το μισό υπουργικό συμβούλιο και ούτω καθεξής. Εμπιστευόμαστε να δώσουμε τα κλειδιά της αεράμυνας της χώρας μας στο Ισραήλ, ανεξάρτητα, όπως λέει ο κ. Δένδιας -εγώ το βάζω σε πάρα πολλά εισαγωγικά- από το πόσο φιλική και συμμαχική χώρα είναι για την Ελλάδα. Εμπιστευόμαστε να δώσουμε τα κλειδιά της αεράμυνας της χώρας μας στο Ισραήλ; Η απάντηση η δική μας είναι ξεκάθαρα όχι. Μπορούμε να κάνουμε κριτική για την Ασπίδα του Αχιλλέα για πάρα πολλά ζητήματα. Πρώτιστο είναι ότι είναι αδιανόητο πραγματικά να κάνουμε εμπορικές συμφωνίες για αμυντικούς εξοπλισμούς με ένα κράτος, με μια κυβέρνηση εγκληματιών πολέμου και μάλιστα σε προεκλογική τους περίοδο. Φαραωνική συμφωνία με την αμυντική βιομηχανία του Ισραήλ σε προεκλογική περίοδο, στηρίζοντας εμμέσως και κομματικά και εκλογικά την κυβέρνηση Νετανιάχου. Μπορούμε όμως να δώσουμε τα κλειδιά της αεράμυνας της χώρας μας; Αυτό κάνει η κυβέρνηση.
Για τον κατώτατο μισθό και τις συλλογικές συμβάσεις
Έρχομαι στις προτάσεις της Νέας Αριστεράς. Από τη δική μας την πλευρά θεωρούμε ότι το μείζον ζήτημα, όπως προκύπτει όχι μόνο από όλες τις κοινωνικές σφυγμομετρήσεις, αλλά όπως προκύπτει και από τη βιωμένη πραγματικότητα, όχι την εικονική του κ. Μητσοτάκη, είναι το ζήτημα της αξιοπρεπούς διαβίωσης. Το ζήτημα δηλαδή της αγοραστικής δύναμης, το ζήτημα της εργασίας, των μισθών. Από τη δική μας την πλευρά λέμε ότι ο κατώτατος μισθός πρέπει να αυξηθεί. Είναι σημαντικό ζήτημα. Από τη δική μας την πλευρά έχουμε την άποψη ότι πρέπει να είναι στα 1100 ευρώ και με τιμαριθμική αναπροσαρμογή. Δεν θεωρούμε ότι πρέπει να σταματήσουμε εκεί, γιατί πολλές φορές ξέρετε, μπαίνουμε σε μια διαδικασία, το παρακολουθώ και τον τελευταίο καιρό και με τις εξαγγελίες του ενός κόμματος και του άλλου να «πληθωρίζουμε» τον κατώτατο μισθό. Το μείζον δεν είναι μόνο αυτό.
Για εμάς το μείζον είναι ότι η αύξηση των μισθών δεν μπορεί να επέλθει χωρίς να υπάρχει στήριξη των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και συγκεκριμένα με επαναφορά της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης στους κοινωνικούς εταίρους με την επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων στο σύνολο του αντίστοιχου κλάδου, με την αποκατάσταση της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης, με την αναβάθμιση του ΟΜΕΔ και τη δυνατότητα μονομερούς προσφυγής των εργαζομένων, με τη στήριξη των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και την κατάργηση των αντισυνδικαλιστικών νόμων. Με την αναβάθμιση των ελεγκτικών μηχανισμών και την επαναφορά της Επιθεώρησης Εργασίας στο υπουργείο Εργασίας, με την καθιέρωση του ειδικά αιτιολογημένου χαρακτήρα των απολύσεων και την αυστηροποίηση της νομοθεσίας για τις ομαδικές απολύσεις.
Η κυρία Κεραμέως, ως υπουργός Εργασίας, όπως θυμάστε και η κυβέρνηση του Μητσοτάκη συνολικά, έκανε σημαία της την επαναφορά δήθεν των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Εμείς το προηγούμενο χρονικό διάστημα είχαμε τη δυνατότητα να μιλήσουμε με πολλά σωματεία. Πραγματικά με πολλά σωματεία, με τον κόσμο της εργασίας, να έρθουμε σε επαφή. Από ένα συγκεκριμένο σωματείο, το οποίο είναι εργαζόμενοι σε μια από τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις στην Ελλάδα και απασχολεί πάρα πολύ προσωπικό, της E-Food συγκεκριμένα, μας έλεγαν οι άνθρωποι οι οποίοι διεκδικούν Συλλογική Σύμβαση Εργασίας πως η άρνηση της εργοδοσίας να τους να μπει στη διαδικασία της συζήτησης για την συλλογική Σύμβαση Εργασίας, στην πραγματικότητα τούς έχει οδηγήσει σε ένα αδιέξοδο. Επομένως, ερώτημα στην κυρία Κεραμέως είναι πώς αν οι εργαζόμενοι σε μια τέτοια επιχείρηση με κερδοφορία και με πολύ προσωπικό εντάσεως εργασίας, δεν μπορούν να έχουν συμβάσεις εργασίας, τότε πραγματικά ποιους αφορά αυτή η δήθεν αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας; Επομένως, αυτό το πλαίσιο που σας είπα είναι κομβικό, για να μπορεί να υπάρξει αποκατάσταση των μισθών όχι μόνο του κατώτατου, αλλά να υπάρχει και διάχυση αυτής της αύξησης του μισθού και στα υπόλοιπα μισθολογικά κλιμάκια.
Δέσμη προτάσεων για την στέγη και τα ενοίκια
Δεύτερο και κρίσιμο, πολύ κρίσιμο ζήτημα το ζήτημα της στεγαστικής κρίσης. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην πραγματικότητα ανακύκλωσε παλιές εξαγγελίες από το «Σπίτι μου 1» και «Σπίτι μου 2», προγράμματα τα οποία έχουν αποτύχει να αντιμετωπίσουν την στεγαστική κρίση. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι στην ουσία συνέχισαν να τροφοδοτούν αυτή τη στεγαστική κρίση, γιατί ήταν προγράμματα σχεδιασμένα στην πραγματικότητα να επιδοτούν τις τράπεζες και τα στεγαστικά δάνεια, λες και το πρόβλημα προέρχεται από την πλευρά της ζήτησης και όχι ότι είναι πρόβλημα από την πλευρά της προσφοράς. Επίσης, ο κ. Μητσοτάκης είπε το κατ’ εμέ εντυπωσιακό, ότι έχει αποτύχει το μοντέλο της κοινωνικής κατοικίας στις χώρες της Ευρώπης, ένα μοντέλο το οποίο αποτελεί πυλώνα του κοινωνικού κράτους στις περισσότερες από τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης και της Δυτικής Ευρώπης Αυστρία, Γερμανία, Ολλανδία και ούτω καθεξής.Όποιος έχει τη στοιχειώδη γνώση, έχει το στοιχειώδες ενδιαφέρον, μπορεί να δει τι συμβαίνει με το μοντέλο της κοινωνικής κατοικίας στις χώρες της Ευρώπης.
Δεν θέλω να μακρηγορήσω και να σας περιγράψω την κατάσταση. Τη γνωρίζετε όλοι και όλες. Θέλω να σας πω τις προτάσεις της Νέας Αριστεράς στο ζήτημα της στεγαστικής κρίσης. Θεωρούμε ότι πρέπει να υπάρξει ρύθμιση της αγοράς και πλαφόν στα ενοίκια. Για το ζήτημα των ενοικίων ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είπε τίποτα. Θεωρεί ότι η αύξηση των ενοικίων είναι ένδειξη ευρωστίας της ελληνικής οικονομίας και της αγοράς ακινήτων. Δεν είναι ζήτημα ανταγωνισμού με τους ιδιοκτήτες να μπούμε σε αυτή την αντιπαράθεση, αδυνατεί όμως να κοιτάξει προς την πλευρά των ενοικιαστών και όπως γνωρίζετε η ιδιοκατοίκηση στην Ελλάδα βαίνει μειούμενη χρόνο με τον χρόνο και αυξάνονται τα νοικοκυριά ή τα άτομα τα οποία μένουν στο ενοίκιο. Από τη δική μας την πλευρά λοιπόν, λέμε να θεσπιστεί ανώτατο όριο στο ύψος του ενοικίου με βάση την αντικειμενική αξία του ακινήτου και τις ανάγκες των ευάλωτων νοικοκυριών. Να καταργηθεί η Golden Visa και να απαγορευτεί η εκμετάλλευση κατοικιών μέσω Airbnb από νομικά πρόσωπα, ενώ ταυτόχρονα να θεσπιστεί ανώτατο όριο ενός ακινήτου ανά ΑΦΜ για βραχυπρόθεσμη μίσθωση.
Αυτά είναι πάρα πολύ σημαντικές δικλείδες ασφαλείας. Η χώρα μας, και αυτό έχει να κάνει και με το παραγωγικό μοντέλο, παινεύεται για την αύξηση των άμεσων ξένων επενδύσεων, οι οποίες γίνονται κυρίως στον κλάδο των ακινήτων, χωρίς να έχουν την παραμικρή προστιθέμενη αξία στην παραγωγή και στη δημιουργία απασχόλησης. Ακίνητα αλλάζουν χέρια, έρχονται ξένοι «επενδυτές» αγοράζουν σπίτια. Δεν έχει καμία θετική επίπτωση, μόνο στο ισοζύγιο τρεχουσών πληρωμών μπορεί να έχει μια θετική επίπτωση στο μακροοικονομικό επίπεδο. Καμία θετική επίπτωση στην παραγωγικότητα, στην απασχόληση. Έχει πολύ μεγάλη επιβαρυντική επίπτωση στη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, στην εκτίναξη των ενοικίων και στη στεγαστική κρίση.
Λέμε επίσης προστασία της πρώτης κατοικίας και δημιουργία δημόσιου φορέα για τη διαχείριση των κόκκινων δανείων. Η πρώτη κατοικία είναι η κόκκινη γραμμή μας. Την προστατεύουμε μέσα από δύο βασικές δράσεις: Προστασία από πλειστηριασμούς. Θεσπίζουμε την άμεση παύση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και τη δημιουργία αυτού που σας είπα πριν, του δημόσιου φορέα για τη διαχείριση κόκκινων δανείων, όπου θεσπίζεται η αναγκαστική αναδιάρθρωση των χρεών με βάση την πραγματική αξία αγοράς του δανείου από τα funds και όχι την ονομαστική αξία αυτού.
Τρίτος πυλώνας στο ζήτημα της στέγασης. Δημιουργία δημόσιου και μη κερδοσκοπικού αποθέματος κοινωνικής κατοικίας. Αυτό το οποίο λέει ότι έχει αποτύχει ο κ. Μητσοτάκης. Μέσα από ένα τέτοιο μηχανισμό το κράτος μπορεί να διασφαλίσει ένα εγγυημένο και σταθερό εισόδημα μακράς μίσθωσης προς τους ιδιοκτήτες. Να παίρνει δηλαδή από τους ιδιοκτήτες με ένα εγγυημένο μίσθωμα τα σπίτια, να τα αναβαθμίζει ενεργειακά, να τα ανακαινίζει και μετά να τα διαθέτει ως κοινωνική κατοικία με ένα προσιτό αντίτιμο, όχι δωρεάν. Δεν λέμε για δωρεάν, να μοιράσουμε σπίτια, αυτά που ακούμε πολλές φορές στο δημόσιο διάλογο όταν συζητάμε για τα ζητήματα της δημόσιας πολιτικής για τη στέγαση, προφανώς με ένα κοινωνικό αντίτιμο. Εκεί πραγματικά χρειάζεται να είναι χιλιάδες αυτά τα σπίτια. Ξέρετε, η Τράπεζα της Ελλάδος έχει προσδιορίσει το έλλειμμα στη στέγη, στα ακίνητα, στις 240.000. 240.000 ακίνητα λείπουν για να μπορεί να έρθει σε ισορροπία η προσφορά με τη ζήτηση στην Ελλάδα. Βλέπουμε δηλαδή ότι δεν λειτουργεί το αόρατο χέρι της αγοράς. Ακριβώς τότε το κράτος με τη μορφή της κοινωνικής κατοικίας πρέπει να επέμβει, έτσι ώστε να δώσει αυτού του τύπου τα κίνητρα, για να μπορέσει να καμφθεί αυτό το κενό που υπάρχει και πιέζει τις τιμές σε δυσθεώρητα ύψη.
Για τον ΦΠΑ, την φορολογία των επιχειρήσεων και την φορολογία των μερισμάτων
Το ζήτημα της φορολογίας, που είναι πολύ κομβικό. Μιλάμε για την ανάγκη μείωσης της έμμεσης φορολογίας. Μηδενικό ΦΠΑ για τα προϊόντα βασικής ανάγκης. Μείωση του ΦΠΑ στο 6% σε τρόφιμα. Μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης και Γενικού ΦΠΑ στα κατώτατα επίπεδα που επιτρέπει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Θεωρούμε ότι είναι πάρα πολύ χρήσιμο και ένα κοινωνικά αναδιανεμητικό μέτρο, το οποίο είναι πραγματική ανάγκη της κοινωνίας. Δεν θέλουμε όμως να λέμε μόνο για μειώσεις φόρων. Εμείς από τη δική μας την πλευρά ως Αριστερά το έχουμε υπερασπιστεί πολλές φορές, ότι πιστεύουμε ότι η φορολογία πρέπει να έχει έναν αναδιανεμητικό ρόλο. Πρέπει δηλαδή να φορολογούνται με βάση τη φοροδοτική τους δυνατότητα, όχι τιμωρητικά. Δεν είναι ζήτημα τιμωρίας, Δεν είναι ζήτημα φθόνου, όπως μας κατηγορούν πολλοί, να φορολογούμε τον πλούτο και τα υψηλά εισοδήματα.
Είναι ζήτημα δημοκρατίας. Είναι ζήτημα φοροδοτικής ικανότητας. Να φορολογηθεί ο μεγάλος πλούτος, να φορολογηθούν τα κέρδη, να φορολογηθούν τα μερίσματα. Από τη δική μας την πλευρά μιλάμε για αύξηση της φορολογίας στις επιχειρήσεις. Ξέρουμε ότι είναι ένα θέμα ταμπού, έτσι όπως έχει γίνει ο δημόσιος διάλογος. Αύξηση της φορολογίας των νομικών προσώπων σήμερα είναι στο 22%. Θα μπορούσε να πάει στο 25% και από αυτό το μέτρο στην πραγματικότητα να έχουμε παραπάνω έσοδα της τάξης λίγο πάνω από το 1 δισ. ευρώ. Το μεγάλο πρόβλημα στις επιχειρήσεις και στα νομικά πρόσωπα δεν είναι η φορολογία τους. Μπορούν να δοθούν και κίνητρα. Δεν ισχύει ο ισχυρισμός ότι θα αυξήσουμε λίγο τη φορολογία στα νομικά πρόσωπα και θα φύγουν οι επιχειρήσεις. Είδαμε και όταν μειώθηκε η φορολογία, δεν είδαμε καμία μεγάλη αύξηση των επενδύσεων αν δεν υπήρχε το Ταμείο Ανάκαμψης – είναι ένα ιδεολόγημα.
Μιλάμε και για αύξηση της φορολογίας στα μερίσματα. Σήμερα έχουμε τη χαμηλότερη φορολογία στα μερίσματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, 5%, τη στιγμή που ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι 21%. Αν η φορολογία στα μερίσματα ήταν 21% σήμερα στην Ελλάδα θα μπορούσαμε να έχουμε περίπου 1 δις. παραπάνω με βάση το γεγονός ότι τα μερίσματα και η κερδοφορία των επιχειρήσεων έχει εκτιναχθεί τα τελευταία χρόνια. Και όποιος πει ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αντικίνητρο για επενδύσεις, θα ήταν βαθιά νυχτωμένος. Γιατί; Γιατί ισχύει το αντίθετο, η υψηλή φορολογία στα μερίσματα είναι επενδυτικό κίνητρο. Γιατί οι επιχειρήσεις δεν θα έχουν μεγάλο κίνητρο να μοιράσουν μερίσματα, αλλά θα μπορούν να επανεπενδύουν τα κέρδη αυτά μέσα στην επιχείρηση, σε παραγωγικές επενδύσεις. Επομένως αντιαναπτυξιακό είναι το μέτρο της μείωσης του φόρου των μερισμάτων. Όχι της αύξησης του. Η αύξηση της φορολογίας των μερισμάτων ίσα ίσα είναι και κοινωνικά δίκαιο, αλλά είναι και αναπτυξιακό μέτρο.
Και φυσικά μιλάμε για αύξηση της φορολογίας του πλούτου. Υπάρχει πολύ μεγάλη συζήτηση και σε διεθνές επίπεδο σε σχέση με τον προτεινόμενο περίφημο νόμο Ζουκμάν. Ένας νόμος που έχει προτείνει ο Ζουκμάν, που μπορεί να είναι της τάξης του 2% στην καθαρή περιουσία όσων βρίσκονται στο υψηλότερο 1%. Προφανώς είμαστε θετικοί σε μια τέτοια κατεύθυνση. Αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό. Χρειάζεται να αντιμετωπιστεί η φοροαποφυγή. Χρειάζεται να αντιμετωπιστεί το χαλαρό και ευνοϊκό πλαίσιο που επιτρέπει πολύ μεγάλες φοροαπαλλαγές. Με μια ματιά μόνο στην έκθεση φορολογικών δαπανών που εκδίδει κάθε χρόνο μαζί με τον προϋπολογισμό το υπουργείο Οικονομικών, ο κ. Πιερρακάκης θα δείτε ότι υπάρχουν δεκάδες δισεκατομμύρια τα οποία δεν εισπράττονται ως φοροαπαλλαγές. Δεν λέμε ότι όλα αυτά προφανώς πρέπει να εισπραχτούν. Έχουν κάποιο λόγο που υπάρχουν φοροαπαλλαγές, αλλά υπάρχουν συγκεκριμένες τρανταχτές περιπτώσεις που πρέπει να επανεξεταστούν.
Πριν από δυο ή τρεις ΔΕΘ, ο κ. Μητσοτάκης είχε ανεβάσει το αφορολόγητο όριο στις γονικές παροχές και κληρονομιές στα 800.000 ευρώ ανά γονέα, κάτι που σημαίνει ότι μια τετραμελής οικογένεια θα μπορούσε να μεταβιβάσει αφορολόγητα περιουσία έως 3,2 εκατομμύρια ευρώ. Θεωρούμε ότι είναι ένα πολύ μεγάλο ποσό. Πρέπει να θεσπιστεί μια προοδευτική κλίμακα για την οικογενειακή περιουσία.
Για την ενέργεια
Άλλο ζήτημα το ζήτημα της ενέργειας. Το ζήτημα της ενέργειας. Προφανώς ο κ. Μητσοτάκης έκανε μια προγραμματική δέσμευση για το 2029 μείωσης 30% της τιμής της κιλοβατώρας, η κιλοβατώρα έχει ανέβει περίπου στη λιανική στο 50% από το 2019 έως σήμερα, αποτέλεσμα εν πολλοίς και της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ. Μια ΔΕΗ η οποία έχει στόχο τη μεγιστοποίηση της μετοχικής της αξίας και την μεγιστοποίηση του μερίσματος στα funds, που πλέον είναι βασικοί της επενδυτές και όχι την συγκράτηση των τιμών. Δεν είναι όμως μόνο αυτό το ζήτημα. Υπάρχει και ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το Χρηματιστήριο Ενέργειας, στην πραγματικότητα όλη η ενέργεια είναι παραδομένη στο Χρηματιστήριο Ενέργειας. Με επιλογή και των καρτέλ της ενέργειας εδώ στη χώρα αλλά και των κυβερνήσεων έχει δοθεί η δυνατότητα να γίνεται χειρισμός της τιμής με βάση την οριακή τιμολόγηση και με αυτό τον τρόπο να εκτινάσσονται τα χρέη. Δεν έχουν προωθηθεί διμερείς συμφωνίες για προμήθεια ενέργειας, δεν έχουν προωθηθεί οι επενδύσεις στην αποθήκευση ενέργειας που θα μπορούσαν να εξορθολογίσουν τις στρεβλώσεις που υπάρχουν, ιδιαίτερα μέσα από τα φωτοβολταϊκά και την αιολική ενέργεια, και το κόστος τους. Δεν έχουν δοθεί κίνητρα για να υπάρχουν ενεργειακές κοινότητες. Από τη δική μας την πλευρά λέμε ενίσχυση του δημόσιου χαρακτήρα της ΔΕΗ, επαναφορά του 51% του ελέγχου της ΔΕΗ στο Δημόσιο, κατάργηση του Χρηματιστηρίου Ενέργειας μέσω μέσα από την αποσύνδεση του φυσικού αερίου μέσα από τον καθορισμό της Οριακής Τιμής της Ενέργειας. Προτεραιοποίηση και ενθάρρυνση με επιδοτήσεις και θεσμικά μέτρα των Ενεργειακών Κοινοτήτων. Ορισμός ζωνών αποκλεισμού ανεμογεννητριών και φωτοβολταϊκών με επιστημονικά κριτήρια. Χωροθέτηση και επενδύσεις στο δίκτυο, τη μεταφορά, τη διανομή και την αποθήκευση των ευρωπαϊκών πόρων.
Για την Υγεία και την Παιδεία
Πολύ μεγάλο ζήτημα είναι το ζήτημα της υγείας και της παιδείας. Νομίζω είναι πολύ βασικό να μιλήσουμε για κάποιες βασικές αρχές στο ζήτημα της υγείας. Θεωρούμε κομβικό να μπορεί να υπάρξει μια αντιστοίχιση του ποσοστού του ΑΕΠ που δίνεται στη χώρα μας με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. 5% περίπου είναι στη χώρα μας, 7,5 είναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια αυτό μπορεί και πρέπει να γίνει, γιατί καταρρέει το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Πολύ κομβικό είναι και το ζήτημα που αφορά τους μισθούς του υγειονομικού προσωπικού και των γιατρών και των νοσηλευτών. Εμείς από τη δική μας την πλευρά έχουμε μια ρηξικέλευθη πρόταση, η οποία μπορεί να φαντάζει υπερβολική, αλλά θα σας εξηγήσω γιατί δεν είναι. Μέσα στα επόμενα 4 χρόνια να υπάρχει διπλασιασμός των μισθών, των υγειονομικών και των γιατρών και των νοσηλευτών.
Είναι ο μόνος τρόπος εδώ που έχουμε φτάσει. Είναι αυτό που έκανε και η Ουγγαρία και η Ρουμανία και η Κύπρος για να μπορούν να αντιμετωπίσουν την εκροή γιατρών και νοσοκόμων στις χώρες της Κεντρικής και της Βόρειας Ευρώπης. Ειδάλλως δεν πρόκειται να υπάρχει Εθνικό Σύστημα Υγείας. Έτσι όπως πάει η τάση με τα οργανικά κενά, με τους αποτυχημένους διαγωνισμούς και προκηρύξεις για τη στελέχωση των περιφερειακών νοσοκομείων, είναι μονόδρομος. Αν δεν υπάρξουν κίνητρα έτσι ώστε να παραμείνει ο γιατρός και ο νοσηλευτής και η νοσηλεύτρια και η γιατρός στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, τότε θα πάνε στο εξωτερικό ή προφανώς θα προτιμήσουν το ιδιωτικό σύστημα υγείας στη χώρα μας, το οποίο έχει και καλύτερες αμοιβές και πολύ καλύτερες συνθήκες εργασίας για αυτούς.
Και φυσικά είναι και το ζήτημα της Παιδείας. Φαντάζομαι θα υπάρχουν και ερωτήσεις και μπορεί να επεκταθώ περισσότερο σε αυτό το ζήτημα. Δεν είναι μόνο η τριτοβάθμια εκπαίδευση για την οποία δικαίως έχει γίνει πολύς λόγος τον τελευταίο καιρό και στο πλαίσιο της συνταγματικής αναθεώρησης είναι και το ζήτημα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ζητήματα για την ανάγκη αύξησης της χρηματοδότησης, κατάργησης της αξιολόγησης και των πειθαρχικών Και υπάρχει επένδυση στο ζήτημα αυτό.
Για τους εξοπλισμούς
Το τελευταίο ζήτημα η μείωση των εξοπλισμών. Θεωρούμε ότι είναι κομβικό ζήτημα. Υπερηφανεύεται ο κ. Μητσοτάκης για το 3.5% και για το στόχο για 5% του ΑΕΠ. Από τη δική μας την πλευρά θεωρούμε ότι οι πολεμικοί εξοπλισμοί πρέπει να περιοριστούν στο 2% του ΑΕΠ, γιατί τα χρήματα αυτά στερούνται από το κοινωνικό κράτος τις υποδομές και τις δημόσιες επενδύσεις. Είναι μια πάγια θέση μας, την έχουμε υπερασπιστεί και στη Βουλή και στο δημόσιο λόγο μας και νομίζω ότι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Παράλληλα με αυτό πρέπει να υπάρχει απεμπλοκή της χώρας μας από τις πολεμικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου και ακύρωση των στρατιωτικών συμφωνιών στον άξονα με το Ισραήλ.
Για την Αριστερά
Η Αριστερά αυτή τη στιγμή περνάει μια φάση η οποία είναι κατακερματισμένη. Υπάρχει ένας κατακερματισμός στο χώρο της Αριστεράς, ο οποίος και την αποδυναμώνει και δεν της επιτρέπει να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του κόσμου και την έμπνευση την οποία αντλούσε κόσμος όλα τα προηγούμενα χρόνια, υποστηρίζοντας τις δυνάμεις της Αριστεράς. Εμείς θεωρούμε ότι σε αυτό τον κόσμο, έτσι όπως διαμορφώνεται, σε έναν κόσμο όπου αυξάνεται η δύναμη της Άκρας Δεξιάς -είδαμε χθες τα αποτελέσματα στη Γερμανία και την άνοδο του AfD-, σε έναν κόσμο όπου ο πόλεμος αποτελεί και τείνει να γίνει κανονικότητα για τη διευθέτηση και τη λύση γεωπολιτικών διενέξεων, σε έναν κόσμο όπου οι ανισότητες διογκώνονται, η ενίσχυση της Αριστεράς είναι ορθός λόγος.
Από τη δική μας την πλευρά βάζουμε μπροστά την ανάγκη να υπάρξει διάλογος, προγραμματικός διάλογος, κοινή δράση και πολιτική ενότητα και ενδεχομένως και γιατί όχι και κοινή πολιτική έκφραση ενόψει των εκλογών, όταν αυτές γίνουν. Για να γίνει αυτό, προφανώς μέσα σε αυτή τη συνθήκη, όπου η αξιοπιστία της Αριστεράς έχει πληγεί, πρέπει να γίνει επί τη βάση ενός πολιτικού διαλόγου και ενός πολιτικού προγράμματος. Όλα αυτά που σας είπα πριν αποτελούν βασικούς άξονες πάνω στους οποίους εμείς καλούμε τις δυνάμεις της Αριστεράς να υπάρξει η συζήτηση, να υπάρξει κοινή δράση και να υπάρξει διάλογος. Τα ζητήματα δηλαδή που αφορούν την εργασία, τη στέγαση, το φορολογικό σύστημα, τα ζητήματα που αφορούν την υπεράσπιση της παιδείας και της υγείας και του δημόσιου χαρακτήρα τους, τα ζητήματα που αφορούν τους πολεμικούς εξοπλισμούς και τα ζητήματα που αφορούν την ειρήνη, τα ζητήματα που αφορούν τη σύγκρουση με το καρτέλ ενέργειας, είναι κομβικά για να μπορέσει να υπάρξει μια αριστερή απάντηση σε αυτήν την πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Αρκούν μόνο αυτά; Υπάρχει σίγουρα και το ζήτημα της αποκατάστασης, θα μπορούσαμε να πούμε, της αξιοπιστίας της Αριστεράς, της σχέσης εμπιστοσύνης μαζί με την κοινωνία. Κακά τα ψέματα, όλα τα τελευταία χρόνια το γνωρίζετε πολύ καλά και από εμάς το έχουμε πει πάρα πολλές φορές. Υπάρχει μια κρίση αξιοπιστίας στο χώρο της Αριστεράς. Πρέπει να υπάρχει ένας ηθικός και αξιακός κώδικας όπου να συζητηθούν όλα αυτά τα ζητήματα. Για το λόγο που έχει φτάσει εδώ η κατάσταση στον χώρο της Αριστεράς και να μην μπουν κάτω από το χαλάκι για να μην θεωρηθεί από την κοινωνία ότι το μόνο που ενδιαφέρει την αριστερά είναι οι καρέκλες, πως το μόνο που ενδιαφέρει την αριστερά είναι η ευκαιριακή συμμαχία για κάποιον ωφελιμιστικό λόγο. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο είμαστε ανοιχτοί για συζήτηση και θα βάλουμε μπροστά αυτή την ατζέντα.