Να μην επιτρέψουμε στο επόμενο κοινοβούλιο να απουσιάζει η φωνή των εργαζομένων και των κινημάτων.
Η Αριστερά βρίσκεται σε κρίση. Αυτό είναι το γενικό πολιτικό συμπέρασμα των τελευταίων χρόνων. Ο χώρος που παραδοσιακά εξέφραζε τους αδύναμους, τους «αόρατους», όλους όσοι αναζητούν μια καλύτερη ζωή βρίσκεται σε δυσχερή θέση. Και έπειτα από αρκετές δεκαετίες δεν διαθέτει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Πρόκειται για μια κρίση-γέννημα της ιδεολογικής και πολιτικής αδυναμίας να αντιπαρατεθεί με την επιθετική στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας. Είναι αποτέλεσμα της έλλειψης αξιοπιστίας αλλά και των διαλυτικών φαινομένων που παρουσιάζονται το τελευταίο διάστημα.
Ορισμένοι είχαν τη δημιουργία της ΕΛΑΣ ως καταλύτη για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς, με κύριο στόχο να επανέλθει στη χώρα η δικομματική «κανονικότητα». Γρήγορα όμως απώλεσε οποιαδήποτε ανταγωνιστικά πολιτικά χαρακτηριστικά και αποδείχθηκε πως αποτελεί απλά ένα όχημα για την κυβερνητική εναλλαγή, χωρίς όμως να δημιουργεί προϋποθέσεις τομών και ρήξεων με τις πολιτικές που λεηλατούν τα εισοδήματα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Η πολιτική χαμηλών προσδοκιών που καλλιεργεί πληγώνει και απογοητεύει έτι περαιτέρω τους αριστερούς πολίτες. Η κυριαρχία της μεταγραφολογίας για τα στελέχη που θα την ακολουθήσουν, η υποχώρηση της πολιτικής πρότασης μπροστά στην ισχυρή εικόνα του ενός, οι προγραμματικές προτάσεις που περισσότερο προσεγγίζουν τη συντηρητική παράταξη (η σχέση Ελλάδας – Ισραήλ, διατήρηση της υψηλής έμμεσης φορολογίας αλλά και οι θέσεις υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων) αποδεικνύουν ότι ο νέος σχηματισμός του Αλέξη Τσίπρα έρχεται από το παρελθόν του συναινετικού δικομματισμού.
Παράλληλα, εκτυλίσσονται τα εκφυλιστικά φαινόμενα στον ΣΥΡΙΖΑ, οδηγώντας τον έπειτα από χρόνια πολιτικής κρίσης στο τέλος του ιστορικού του κύκλου. Διαγράφει εσχάτως δε μια πορεία ακραίων πολιτικών παραγοντισμών, που στο όνομα της Αριστεράς και των μελών του κόμματός τους ενισχύουν την αναξιοπιστία της Αριστεράς και παράγουν τοξικότητα.
Σε αυτό το περιβάλλον οι δυνάμεις της Αριστεράς έχουν ιστορικό καθήκον και τεράστια ευθύνη. Ιστορικό καθήκον, να σχεδιάσουν μια νέα πορεία ενότητας των δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς, χωρίς ηγεμονισμούς με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Μιας ενότητας που δεν στοχεύει απλά στην αναπαραγωγή της και την επιβίωσή της, αλλά έχει βασική προτεραιότητα την απόκρουση της αντικοινωνικής πολιτικής της κυβέρνησης και την προώθηση ενός τολμηρού πλέγματος πολιτικών. Με ένα πρόγραμμα ριζοσπαστικό, στον αντίποδα του πολιτικού σχεδίου της Νέας Δημοκρατίας, με στόχο, όπως ήταν και το σύνθημα του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, να ζήσουμε καλύτερες μέρες.
Εχουμε όμως και μια μοναδική ιστορική ευθύνη: να μην επιτρέψουμε στο επόμενο κοινοβούλιο να απουσιάζει η φωνή των εργαζομένων, της νεολαίας, των κοινωνικών κινημάτων. Να δώσουμε από πλεονεκτική θέση τις πολιτικές και κοινωνικές συγκρούσεις που επιβάλλει η συγκυρία.
Η ενότητα λοιπόν προϋποθέτει ενσυναίσθηση της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας, σεβασμό στα κόμματα και στην ιστορική τους διαδρομή. Απαιτεί όμως να υπερβούμε τις διαιρετικές τομές που πλήγωσαν την Αριστερά και την πληγώνουν έως και σήμερα, που την απομακρύνουν από τα τρέχοντα εντεινόμενα προβλήματα. Χρειαζόμαστε δηλαδή μια ενότητα που θα συσπειρώσει δυνάμεις, θα ενοποιήσει όλους τους πυρήνες αντίστασης στη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα, αλλά και θα κινητοποιήσει εκ νέου τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του χώρου που πληγώθηκαν και απομακρύνθηκαν από τη συλλογική διεκδίκηση.
Γι’ αυτό λοιπόν είναι ανάγκη να υπερβούμε τη μεμψιμοιρία των διαφορών μας και να επενδύσουμε στην ενότητα. Η ενότητα δεν είναι μια επιλογή τακτικισμού· είναι η αναγκαία προϋπόθεση ούτως ώστε η Αριστερά να ξαναγίνει δύναμη ελπίδας και ανατροπής για την πλειοψηφία της κοινωνίας.
Να μην επιτρέψουμε στο επόμενο κοινοβούλιο να απουσιάζει η φωνή των εργαζομένων και των κινημάτων.
*Ο Γιώργος Λυκοπάντης είναι εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Αριστεράς.