Η νέα αιματηρή συμπλοκή στις φυλακές Νιγρίτας Σερρών, που οδήγησε στον θάνατο δύο κρατουμένων είναι το προβλέψιμο αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών που οδηγούν στην εγκατάλειψη, την καταστολή και την απανθρωποποίηση του σωφρονιστικού συστήματος.
Οι ελληνικές φυλακές λειτουργούν εδώ και χρόνια σε συνθήκες ασφυκτικού υπερπληθυσμού, με ελλείψεις προσωπικού, ανύπαρκτες δομές ψυχικής και ιατρικής φροντίδας και κρατούμενους στοιβαγμένους σε κελιά που δεν πληρούν ούτε στοιχειώδεις όρους αξιοπρέπειας και ασφάλειας.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η βία, η ένταση και οι συγκρούσεις είναι η καθημερινή συνέπεια της εφαρμοζόμενης «σωφρονιστικής» πολιτικής που αντιμετωπίζει τους κρατούμενους ως ανθρώπους χωρίς δικαιώματα, ως αόρατους ανθρώπους.
Μόνο τα τελευταία 2 χρόνια ο αριθμός των κρατουμένων έχει αυξηθεί κατά περίπου 3.000 υπερβαίνοντας τα όρια της χωρητικότητας των σωφρονιστικών καταστημάτων της χώρας (στις 4-5-2026 κρατούνταν 13.524 άνθρωποι σε καταστήματα ανώτατης πληρότητας 10.763 ατόμων, με την υπέρβαση να οφείλεται κατά κύριο λόγο σε καταδίκες σε φυλάκιση για πλημμεληματικές πράξεις).
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει τεράστιες ευθύνες. Αντί να επενδύσει σε
πολιτικές αποσυμφόρησης, κοινωνικής επανένταξης και προστασίας της
ανθρώπινης ζωής, επιλέγει διαρκώς την αυστηροποίηση του ποινικού
πλαισίου, την επικοινωνιακή επίδειξη «νόμου και τάξης» και την
ενίσχυση ενός τιμωρητικού μοντέλου που βαθαίνει τα αδιέξοδα. Η λογική
της μηδενικής ανοχής και της πειθαρχικής καταστολής όχι μόνο
αποτυγχάνει να λύσει τα προβλήματα, αλλά παράγει νέους κύκλους βίας
και απόγνωσης.
Για τη Νέα Αριστερά , η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των κρατουμένων
είναι ζήτημα δημοκρατίας και πολιτισμού. Οι φυλακές δεν μπορούν να
είναι χώροι τιμωρίας, εγκατάλειψης, εκδίκησης και θανάτου.
Απαιτούμε:
Άμεσα μέτρα αποσυμφόρησης των φυλακών.
Ενίσχυση του προσωπικού και των δομών υγείας και ψυχοκοινωνικής στήριξης.
Σεβασμό στα δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια των κρατουμένων.
Διαφάνεια και πλήρη διερεύνηση των συνθηκών που οδήγησαν στη νέα τραγωδία.
Στροφή σε μια πολιτική κοινωνικής επανένταξης αντί για την διαρκή
ποινική σκλήρυνση.
Η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως παράπλευρη απώλεια
μιας αποτυχημένης κυβερνητικής πολιτικής. Υπάρχει πολιτική ευθύνη για
τους νεκρούς στις φυλακές και η κοινωνία δεν μπορεί και δεν πρέπει να
συνηθίσει στη βαρβαρότητα.