Η 17 Νοέμβρη του 1973 είναι η μέρα που ο φόβος άλλαξε πλευρά, μια μέρα χαραγμένη ως η αρχή μιας αντίστασης που αποτέλεσε πυξίδα για την κοινωνία. Οι μέρες του Πολυτεχνείου είναι μέρες μνήμης και αντίστασης, μέρες που χάραξαν τον δρόμο για την αμφισβήτηση στο κυρίαρχο και την διεκδίκηση της ζωής μας.
52 χρόνια πριν, συμφοιτητές και συμφοιτήτριες μας δώσανε μάχη απέναντι στο καθεστώς της Χούντας, πρόταξαν σώμα και ιδέες για να αντισταθούν σε ένα καθεστώς που τους κατέστρεφε τη ζωή. Τα Πανεπιστήμια, σε μία σειρά από πόλεις ανά την Ελλάδα, ήταν αυτά που στέγασαν τους κοινωνικούς αγώνες της εποχής εκείνης, για Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία.
Το σύνθημα αυτό σηματοδοτούσε το δικαίωμα στην εργασία, στις δημόσιες και δωρεάν σπουδές και την ανάγκη πτώσης της Χούντας και την οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας. Οι συμφοιτητές και οι συμφοιτήτριές μας έδωσαν μάχη με το σώμα και το αίμα τους απέναντι στο χουντικό καθεστώς, το οποίο το ίδιο βράδυ της 17 Νοέμβρη ξεκίνησε να ραγίζει. Μια ρωγμή που χωρίς την οργανωμένη και ενωμένη δράση της φοιτητικής κοινότητας σε σύμπραξη με το λαό δεν θα συνέβαινε ποτέ.
52 χρόνια μετά, ενάντια στον ιστορικό αναθεωρητισμό, το Πολυτεχνείο συνεχίζει να εμπνέει τους αγώνες της νεολαίας, ως μια διαρκής απόδειξη ότι το ρήγμα που άνοιξε τον Νοέμβρη μένει και θα μένει ενεργό παράδειγμα αμφισβήτησης της λογικής του μονόδρομου και της απάθειας απέναντι στην εκμετάλλευση. Υπενθύμιση της δύναμης που έχει η οργανωμένη δράση των μαζών και της νεολαίας να ανατρέπει κάθε δυσμενή συσχετισμό και να κερδίζει αυτά που της αξίζουν.
Σήμερα, ζούμε σε μια εποχή όπου τα κεκτημένα δικαιώματα και οι ελευθερίες μας συνεχώς παίρνονται πίσω. Σε μια εποχή κυριαρχίας αυταρχικών νεοφιλελεύθερων και ακροδεξιών συστημάτων, όπου οι λαοί βρίσκονται έρμαια των ιμπεριαλιστικών και επιχειρηματικών συμφερόντων. Οι ανθρώπινες ζωές υποτιμούνται, είτε μιλάμε για τις γενοκτονίες λαών και τους πολέμους, είτε για τις πολλαπλές κρίσεις που επιφέρουν οι πολιτικές ιδιωτικοποίησης των δημόσιων δομών που φτωχοποιούν τις κοινωνίες και αναδιανέμουν τον πλούτο προς τους λίγους. Η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας τηρεί το δόγμα «τάξη και ασφάλεια».
Μια «ασφάλεια», όμως, επίπλαστη, αφού η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από τη στεγαστική κρίση, την ασυδοσία των σούπερ μάρκετ και των μεγάλο επιχειρήσεων, τον εξευτελισμό των εργασιακών συνθηκών και των μισθών, τον αποκλεισμό μας από τα δημόσια αγαθά. Ένα δόγμα «τάξης» που παλεύει να ποινικοποιήσει στην κοινή αντίληψη την ελεύθερη και συλλογική έκφραση, την αμφισβήτηση, ακόμη και την ελεύθερη ύπαρξη στους δημόσιους χώρους.
Στις σχολές μας η διαφωνία πλέον είναι διώξιμη, μιας και κάθε αντίδραση απέναντι στα σχέδια διάλυσης των δημόσιων πανεπιστημίων χτυπιέται, φιμώνεται με πειθαρχικό, ενώ ο τρόμος πλανάται σαν φάντασμα στην ατμόσφαιρα, με τις διαγραφές και το ν+2 να αποτελούν κύρια εργαλεία εκφοβισμού των φοιτητών/-φοιτητριών. Το πανεπιστήμιο έχει μετατραπεί σε δυστοπία, με τα κεκτημένα του 1973 να απομακρύνονται μέρα με την μέρα.
Μέσα από συλλογικούς και μαζικούς αγώνες πρέπει να υπερασπιστούμε και σήμερα, κόντρα στην ρεβανσιστική κυβέρνηση της Ν.Δ. που επιχειρεί μεθοδευμένα να πάρει πίσω τις τρεις ταυτοτικές για την κοινωνική πλειοψηφία λέξεις που περιέγραφαν μέχρι και σήμερα την τριτοβάθμια εκπαίδευση: Δωρεάν, Δημοκρατική και Δημόσια.
Το 1973 από τον ραδιοφωνικό σταθμό της κατάληψης ακουγόταν: Ο αγώνας μας είναι κοινός.
Είναι αγώνας αντιχουντικός. Είναι αγώνας αντιδικτατορικός. Είναι αγώνας αντιιμπεριαλιστικός.
Κάτω η δικτατορία. Ζήτω η Δημοκρατία. Και τότε και σήμερα οι ανάγκες ξεκινούν από την ίδια αφετηρία. Και η μνήμη όσο μένει ζωντανή βαράει τα σφυριά της αντίστασης, και τότε και πάντα.