Τοποθέτηση του Δημήτρη Τζανακόπουλου στην Ολομέλεια για την υπόθεση Κων. Καραμανλή

Πολλές φορές για να καταγγείλουμε  μια διαδικασία λέμε  ότι είναι προσχηματική. Ότι πίσω από το διαδικαστικό τελετουργικό κρύβεται μια άγρια, καταναγκαστική και βίαιη εξουσία. Για παράδειγμα πίσω από το πρόσχημα του κοινοβουλευτισμού, κρύβεται η εξουσία του αστικού κράτους, η βία, η ανισότητα, η ταξική καταπίεση, η κυριαρχία της ελίτ. Παρόλα αυτά είναι γνωστή σε όλους μας μια λαϊκή φράση, η οποία επίσης κατατίθεται ως καταγγελία ΄΄μα αυτοί δεν τηρούν πια ούτε τα προσχήματα΄΄. Γιατί στην πραγματικότητα το πρόσχημα έχει διπλή λειτουργία. Εκτός από την αρνητική του λειτουργία, που είναι η λειτουργία της συγκάλυψης της εξουσίας, υπάρχει και μια θετική λειτουργία του προσχήματος: Δια του προσχήματος συγκροτείται η δημόσια σφαίρα, φτιάχνονται οι όροι του διαλόγου και της πολιτικής αντιπαράθεσης. Όταν όμως φύγουν τα προσχήματα από τη μέση, δεν αποκαλύπτεται η αλήθεια αλλά η γυμνή εξουσία, η βία του ισχυρού, η απόλυτη κυριαρχία της πλειοψηφίας.

Τι διαφορετικό έκανε ο κ. Γεωργιάδης όταν δήλωνε σε σχέση με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ ότι δεν έχουμε να κάνουμε κανένα διάλογο, ούτε να τηρήσουμε κανένα κανόνα. Η Νέα Δημοκρατία έχει την πλειοψηφία, η Νέα Δημοκρατία αποφασίζει ότι δεν υπάρχουν ευθύνες για τον κύριο Βορίδη και τον κύριο Αυγενάκη, η Νέα Δημοκρατία αποφασίζει ότι δεν θα γίνει προανακριτική επιτροπή! Τέλος. Αυτό είναι γυμνή εξουσία. Αυτό είναι η απόλυτη βία της πλειοψηφίας. Μια σχεδόν μεταπολιτική δυστοπία με την έννοια της κατάργησης της διαλογικής δομής της πολιτικής.

Αυτό είναι ακριβώς που η κυβέρνηση και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία έκαναν σε όλη τη διαχείριση της υπόθεσης του εγκλήματος των Τεμπών. Στην υπόθεση Καραμανλή ακολούθησε το πρότυπο Τριαντόπουλου.  Στις 28 Φλεβάρη, μετά τη μεγαλειώδη κινητοποίηση των 2 εκατομμυρίων, η Νέα Δημοκρατία βρέθηκε μπροστά σε ένα πολιτικό αδιέξοδο. Από τη μια μεριά δεν μπορούσε να αποφύγει την προανακριτική επιτροπή υπό το βάρος της λαϊκής κατακραυγής. Από την άλλη μεριά δεν ήθελε να καταδικάσει τον κύριο Τριαντόπουλου. Τότε εμφανίζεται η πρόταση Αλιβιζάτου: με το επιχείρημα ότι η προανακριτική επιτροπή λόγω της διαλογικής δομής του κοινοβουλευτισμού θα καταλήξει αναγκαία σε τοξική αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων, προτείνεται να συμφωνήσουν οι πολιτικοί αρχηγοί να παραβιάσουν το Σύνταγμα και να στείλουν απευθείας την υπόθεση στο δικαστικό συμβούλιο. Αφού οι πολιτικοί αρχηγοί αρνήθηκαν να συναντήσουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη για να συμμετέχουν σε μια αδιανόητη διαδικασία συναπόφασης παραβίασης του Συντάγματος, η Νέα Δημοκρατία ομολογημένα αποφάσισε να παραβιάσει το Σύνταγμα μόνη της.

Η Νέα Δημοκρατία καταλήγει σε ένα πόρισμα και σε μία πρόταση άσκησης δίωξης προς την Ολομέλεια της Βουλής, η οποία προεξοφλείται από τους ίδιους που την καταθέτουν και την ψηφίζουν, ότι θα ακυρωθεί από το δικαστικό συμβούλιο. Αυτό είναι ο ορισμός της κατάρρευσης των προσχημάτων. Ο ορισμός της νομικής παραφροσύνης, της γυμνής εξουσίας του ”αποφασίζουμε, διατάζουμε, απαλλάσσουμε”.

Η Νέα Αριστερά δεν προτίθεται να νομιμοποιήσει τον κυβερνητικό και πλειοψηφικό εντός Βουλής ακραίο αυταρχισμό της Νέας Δημοκρατίας. Καταγγέλλουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την παραβίαση του Συντάγματος, του Κανονισμού της Βουλής, της Ποινικής Δικονομίας και την κατάρρευση πλέον οποιασδήποτε δικαιοκρατικής δομής. Είστε ένοχοι όχι απλώς συγκάλυψης, αλλά ένοχοι για τη διάλυση κάθε είδους δημοκρατικής κοινοβουλευτικής κανονικότητας εν έτει 2025 στην Ελληνική Δημοκρατία.

 

https://www.youtube.com/watch?reload=9&v=AI801FaluVM&feature=youtu.be