Κρίσιμες οι στιγμές για το μέλλον της Νέας Αριστεράς, συντρόφισσες και σύντροφοι.
Σε μια περίοδο που η κοινωνία αναζητά εναλλακτικές που θα την απαλλάξουν από την καταστροφική, αυταρχική και βασισμένη στην καταστολή, γεμάτη σκάνδαλα και επικίνδυνη διακυβέρνηση Μητσοτάκη, η αριστερά ταλανίζεται από διλήμματα.
Την ήδη ειλημμένη απόφαση του πρώτου Συνεδρίου της Νέας Αριστεράς για δημιουργία “Λαϊκού Μετώπου” διαδέχονται σήμερα αντίστοιχοι δισταγμοί, αν και όχι παντελώς αδικαιολόγητα, εκτιμώ.
Προτεραιότητα της Νέας Αριστεράς πρέπει να αποτελεί η αριστερή της ταυτότητα και η με βάση αυτή “γείωσή” της με την κοινωνία. Κι αν τούτα μπορούν να διασφαλιστούν, μέσα από συνεργασίες με γνώμονα το κοινωνικό όφελος, μακριά από προσωπικές στρατηγικές αλλά και λευκές επιταγές σε “πεφωτισμένους ηγέτες” και τη δήθεν “αδιαμεσολάβητη” σχέση τους με την κοινωνία, ας μην αποκλείσουμε την συγκεκριμένη προοπτική.
Πόσο ρεαλιστικό, ωστόσο, φαντάζει ένα τέτοιο σενάριο σήμερα;Αλλιώς, η αυτόνομη πορεία και ο πολιτικός αγώνας, με στόχο τη Νέα Αριστερά ως πολιτικό κόμμα στη Βουλή και όχι δίκην Σωματείου ή ΜΚΟ, θεωρώ ότι αποτελεί μονόδρομο.
Σε κάθε περίπτωση, αδιαμφισβήτητη προϋπόθεση η διαμόρφωση καθαρών προγραμματικών θέσεων.
Συμφωνώ σε πολλά σημεία με το Σχέδιο Θέσεών μας, διατηρώντας, ωστόσο, αρκετούς προβληματισμούς :
– Λέμε ότι θέλουμε σύγκρουση με τον πλούτο. Το δείχνουμε, όμως, έμπρακτα και δυναμικά όσο τούτο απαιτείται;- Θέλουμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο. Κάνουμε, όμως, όσα πρέπει, ώστε πρώτα να τον πλησιάσουμε;
– Πόσο προσπαθούμε και τι ακριβώς κάνουμε για να μην καρπώνεται η ακροδεξιά την πολιτική δυσαρέσκεια του κόσμου και κυρίως των χαμηλών στρωμάτων;
– Πότε η περιβόητη “πολιτική από τα κάτω” θα γίνει πράξη; Απογοήτευση να διαπιστώνεις ότι θέσεις και σκέψεις “από κάτω” δεν προχωρούν επειδή, προφανώς, δε συμφωνούν στελέχη του κόμματός μας.
– Αρκούν οι διάφορες (αν και επιλεκτικά ασκούμενες, εκτιμώ), ακτιβιστικές δραστηριότητες, για να παράξουμε και τις απαραίτητες για την κοινωνία πολιτικές;
Μια κοινωνία την οποία, αν θέλουμε πράγματι ν’ αλλάξουμε, οφείλουμε πρώτα να την προσεγγίσουμε. Αλλά τούτο δεν πετυχαίνεται αν :
– με τις πολιτικές και τις πρακτικές μας δεν πείσουμε ότι συμμεριζόμαστε τις αγωνίες και τα προβληματά της κι αν στις διάφορες “ατζέντες μας” δεν προτάξουμε τα ζητήματα της καθημερινότητάς της.
– αν αντιμετωπίζουμε ως ”τσιτάτα”, τους αγώνες και τα κινήματά της, όπως ανοιχτά στο ιδρυτικό μας συνέδριο έπραξαν προβεβλημένα στελέχη μας.
– αν το “απεταξάμην” σε συμφέροντα και “λόμπυ” το λέμε επιλεκτικά, κλείνοντας το μάτι σε ορισμένα απ’ αυτά.
– αν δεν πείσουμε για τη σύγχρονη αριστερή πολιτική μας ταυτότητα, δικαιολογώντας και το πρόθεμα “νέα” στο όνομά μας και εγκαταλείποντας ξεπερασμένες πρακτικές και νοοτροπίες, που η κοινωνία σήμερα αποστρέφεται.
– αν δε δείξουμε την πρόθεσή μας για στήριξη της υπαίθρου και ενίσχυση της παραγωγικής διαδικασίας, αναγνωρίζοντας έμπρακτα ότι ο φυσικός μας πλούτος (βουνά, φύση, παραγωγική γη, νερό), που σήμερα αποτελεί βορά κερδοσκοπικών συμφερόντων, αποτελεί το συγκριτικό για το συγκεκριμένο στόχο πλεονέκτημα της χώρας μας.
– αν, τη στιγμή που η κοινωνία βρίσκεται στα κάγκελα εξαιτίας των καταστροφικών για το περιβάλλον αλλά και για την τσέπη μας συνέπειες των ΑΠΕ, δε σταθούμε με ρεαλισμό απέναντι στην κλιματική αλλαγή, στις πραγματικές της αιτίες και τους τρόπους αντιμετώπισής της, παραμένοντας μακριά από καταστροφικές και κατ’ επίκλησή της επεμβάσεις στο φυσικό περιβάλλον αλλά κι από πολιτικές που εξυπηρετούν ολιγαρχικά συμφέροντα και στοχεύουν στη μετατροπή της χώρας σε μια ανώφελη και χωρίς προοπτική, όπως όλα δείχνουν, “μπαταρία” της Ευρώπης. Ως μέλος κι ο ίδιος αντίστοιχων κινημάτων αλλά και του Δικτύου περιβάλλοντος του κόμματός μας, αναρωτιέμαι :
– ήταν, άραγε, ωφέλιμη για τη γείωσή μας μ’ αυτή την κοινωνία η συνάντηση για χάραξη κοινών πολιτικών με την ΕΛΕΤΑΕΝ, την κατ’ ουσία εκπρόσωπο του αιολικού λόμπυ στη χώρα μας, που για το δικό του κέρδος καταστρέφει ανηλεώς το φυσικό μας πλούτο;
– πόσο πειστικοί είμαστε οι ίδιοι όταν διακυρρύσσουμε την ανάγκη απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα αλλά σχεδιάζουμε ξεχωριστή αγορά για το ορυκτό φυσικό αέριο ή εθελοτυφλούμε μπροστά στη συνέχιση της εξόρυξης λιγνίτη, που κάποιοι ολιγάρχες εξάγουν σε γειτονικές χώρες και τον επανεισάγουν ως πανάκριβη για το λαό ηλεκτρική ενέργεια;
– πως θα εξασφαλίσουμε ενεργειακή αυτάρκεια και ασφαλή ενεργειακή μετάβαση μόνο με τις ΑΠΕ, που αποδεδειγμένα, πλέον, δε μπορούν να μας τα προσφέρουν;
– γιατί εθελοτυφλούμε μπροστά στην ενεργειακή εξαιτίας των ΑΠΕ εξάρτηση, στις επί σειρά ετών επιδοτήσεις τους από τον ελληνικό λαό αλλά και στις αδυναμίες, το περιβαλλοντικό και οικονομικό κόστος και τους λοιπούς κινδύνους των συστημάτων αποθήκευσης της στοχαστικής τους ενέργειας;
– γιατί λείπουν από το Σχέδιο Θέσεών μας η ανάγκη ενεργειακού αλλά και ενός πρακτικά εφαρμοστέου χωροταξικού σχεδιασμού για τις ΑΠΕ, όταν στη χώρα μας έχουν ήδη αδειοδοτηθεί 77 GW αντίστοιχων έργων και βρίσκονται σε αδειοδοτική διαδικασία ακόμα 40 κι ενώ πετάμε ήδη μεγάλη ποσότητα της παραγόμενης απ’ αυτές ενέργειας;
– τίποτα δε διδασκόμαστε για την πραγματική συμβολή των ΑΠΕ στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, όταν κι εμείς οι ίδιοι ισχυριζόμαστε ότι ο μέσα απ’ αυτές και για ολόκληρες δεκαετίες επιδιωκόμενος στόχος για μείωση της θερμοκρασίας στον πλανήτη απέτυχε παταγωδώς;
– καθόλου δε μας προβληματίζει η παγκόσμια τάση για εγκατάλειψη των ΑΠΕ και η στροφή προς αναζήτηση πιο αξιόπιστων πηγών ενέργειας;
– τι είναι αυτό που οδηγεί τα αρμόδια όργανα του κόμματός μας να αγνούν τους αγώνες τόσων προβληματιζόμενων για τις συνέπειες των ΑΠΕ κινημάτων και τις αντίστοιχες θέσεις σημαντικού αριθμού μελών μας, που ενυπογράφως και επανειλλημμένα έχουν σ’ αυτά κατατεθεί;
Τελειώνοντας, επισημαίνω ακόμα :
– την ανάγκη προώθησης των θέσεών μας για την αυτοδιοίκηση, ως απαραίτητου μέσου για τη γείωσή μας με την κοινωνία.
– πραγματκή δημοκρατία και σεβασμός στην ατομική ελευθερία σημαίνει και όχι στις υποχρεωτικότητες, κάτι που δε διαπιστώνω να υιοθετούμε.
– καιρός οι ισχυρισμοί μας ότι στη Νέα Αριστερά συνδιαλεγόμαστε και μπορούμε να διαφωνούμε, να αποκτήσουν και στην πράξη νόημα και αξία.
– ανάγκη για περισσότερα και πιο συγκεκριμένα μέτρα για την αντιμετώπιση του δημογραφικού, στα οποία κυρίαρχο ρόλο να διαδραματίζει η ενίσχυση της ελληνικής οικογένειας, δεδομένο που θα συμβάλει και στη γείωσή μας με την κοινωνία.
– αντί της όποιας ενδοτικότητας, που σαφώς διακρίνω, αναγκαία η σαφής δήλωσή μας για μη απεμπόλιση βασισμένων στο διεθνές δίκαιο κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, μη παραβλέποντας και τις αντίστοιχες διαθέσεις γειτόνων μας, που κάθε άλλο παρά από προθέσεις φιλειρινικές ή σεβασμού του διεθνούς δικαίου διακατέχονται.
– δεδομένη η ανάγκη εκδημοκρατισμού των ΕΔ, ζήτημα με το οποίο για πολλοστή φορά διαπιστώνω ότι αποφεύγουμε να καταπιαστούμε. Καλή επιτυχία στο Συνέδριό μας και στη Νέα Αριστερά.
Γιώργος Δ. Καραβίδας, Νομικός, Υποστράτηγος ε.α. (ΝΟΜ) Ε.Δ., μέλος ΝΕ/Νέας Αριστεράς Καρδίτσας, μέλος Δικτύου Αυτοδιοίκησης και Δικτύου Περιβάλοντος και Ενέργειας Νέας Αριστεράς, πρ. Αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Μουζακίου Καρδίτσας, ιδρυτικό μέλος και μέλος ΔΣ περιβαλλοντικών κινημάτων.