Ομιλία του βουλευτή Α’ Αθηνών της Νέας Αριστεράς του Νάσου Ηλιόπουλου κατά τη συζήτηση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών «Κύρωση του Κρατικού Προϋπολογισμού οικονομικού έτους 2026
Στην ομιλία του κατά τη συζήτηση για τον κρατικό Προϋπολογισμό στη Βουλή παρενέβη ο βουλευτής Α’ Αθήνας της Νέας Αριστεράς, Νάσος Ηλιόπουλος, ανέφερε: «υπερκέρδη, λεηλασία και όπλα. Αυτό περιγράφεται με μια φράση τον φετινό προϋπολογισμό», υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για έναν σχεδιασμό που οδηγεί σε «λεηλασία δικαιωμάτων εισοδήματος, φυσικών πόρων, υπερκέρδη για τις ελίτ του χρήματος, αλλά και για τα πολιτικά τους δίκτυα» και ταυτόχρονα σε «εμβάθυνση της πολεμικής οικονομίας, των εξοπλισμών και της όξυνσης των αντιθέσεων».
Αναφερόμενος στις κυβερνητικές προτεραιότητες, τόνισε ότι η κυβέρνηση «με ευκολία βρήκε άλλα 700 εκατομμύρια για να αγοράσει όπλα από ισραηλινή εταιρεία», την ώρα που αρνείται να στηρίξει την κοινωνία και τους εργαζόμενους. Παράλληλα, αποδόμησε το αφήγημα της ανάπτυξης, επισημαίνοντας ότι ακόμη και με τις κυβερνητικές προβλέψεις «θα χρειαζόμασταν μόλις 27 χρόνια για να φτάσουμε το μέσο όρο του κατά κεφαλήν εισοδήματος» της ΕΕ, ενώ στο πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο η ίδια η κυβέρνηση παραδέχεται ότι το 2029 η ανάπτυξη θα περιοριστεί στο 1,3%.
Ο βουλευτής Ά Αθήνας της Νέας Αριστεράς στάθηκε ιδιαίτερα στο φορολογικό σύστημα, τονίζοντας ότι πρόκειται για «ένα βαθιά ταξικό φορολογικό σύστημα», όπου ο πληθωρισμός λειτουργεί «ως ένας βίαιος μηχανισμός αναδιανομής», επιβαρύνοντας δυσανάλογα τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Όπως ανέδειξε χαρακτηριστικά, ένας εργαζόμενος με μεικτό εισόδημα 20.000 ευρώ «θα πληρώσει σε φόρους και εισφορές 4.500», ενώ εισόδημα από μερίσματα του ίδιου ύψους φορολογείται μόλις με 1.000 ευρώ, την ώρα που η κυβέρνηση επιμένει στη φορολόγηση των μερισμάτων με 5%.
Ασκώντας κριτική στο κυρίαρχο παραγωγικό μοντέλο, σημείωσε ότι πρόκειται για ένα μοντέλο «φτηνής ανάπτυξης, ένα μοντέλο λεηλασίας, real estate», όπου τράπεζες και funds «κάνουν κανονικά πανηγύρι», ενώ οι ευάλωτοι δανειολήπτες οδηγούνται ξανά σε αδιέξοδο.
Ο Νάσος Ηλιόπουλος ανέδειξε την ένταση των κοινωνικών ανισοτήτων μέσα από δύο αποκαλυπτικά παραδείγματα που αποδομούν το κυβερνητικό αφήγημα της ανάπτυξης. Υπενθύμισε ότι οι προβλέψεις για την αύξηση των επενδύσεων διαψεύδονται συστηματικά, καθώς από το 2024 εκτιμώμενη αύξηση 15,1% καταλήγουν σε πραγματικά μεγέθη της τάξης του 4,5%, αποτυπώνοντας την αναξιοπιστία της οικονομικής πολιτικής. Την ίδια στιγμή, η κατανομή του παραγόμενου πλούτου δείχνει μια βαθιά βίαιη αναδιανομή: τα κέρδη ως ποσοστό του ΑΕΠ βρίσκονται στα υψηλότερα επίπεδα στην Ευρώπη, ενώ οι μισθοί σχεδόν στον πάτο. Όπως επισήμανε, για να προσεγγίσει η χώρα απλώς τον ευρωπαϊκό μέσο όρο θα έπρεπε οι μισθοί να αυξηθούν κατά 30 δισ. ευρώ και τα κέρδη να μειωθούν κατά 20 δισ.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην κατάσταση στο Δημόσιο και στα κοινωνικά αγαθά, τονίζοντας ότι η περιβόητη κυβερνητική «σταθερότητα» σημαίνει πως «όσοι πέρναγαν καλά πέρυσι θα περάσουν καλά και φέτος» και «όσοι δεν έβγαζαν τον μήνα πέρυσι θα συνεχίσουν να μην τα βγάζουν και φέτος». Έφερε παραδείγματα από την υγεία, την παιδεία και την ενέργεια, σημειώνοντας ότι την ώρα που υπάρχουν κενά σε σχολεία και νοσοκομεία, οι αμοιβές διοίκησης στη ΔΕΗ έχουν αυξηθεί κατά 1180% και οι αμοιβές γενικών διευθυντών και διευθυνόντων συμβούλων κατά «1452%», ενώ οι πολίτες βλέπουν αυξήσεις στο ρεύμα έως και 120%.
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο Νάσος Ηλιόπουλος σημείωσε ότι ο Προϋπολογισμός αυτός δεν είναι ζήτημα «δημοσιονομικού χώρου», αλλά πολιτικής βούλησης και κατεύθυνσης, καταγγέλλοντας την αδιαφορία της κυβέρνησης για την ανθρώπινη ζωή και τα εργασιακά δικαιώματα με ειδική αναφορά στους εργαζόμενους σε επιχειρήσεις delivery, τη στέγη και τις συλλογικές συμβάσεις. Αναφερόμενος στον κοινωνικό αντίκτυπο των πολιτικών επιλογών, έκλεισε την ομιλία του με ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Μάκη Μαλαφέκα Deepfake: «Η τελευταία γενιά που έζησε κάτι μαζικά πριν περάσει την επιβίωση. Μορφές με κάποια μαγκιά και λάμψη που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τά ‘παιξαν κάπου στο διάδρομο και έσβησαν και χάθηκαν». Και κατέληξε λέγοντας: «για να σταματήσουν να χάνονται, λοιπόν, γενιές στην Ελλάδα καταψηφίζουμε».