Οι θάνατοι δύο κρατουμένων στις φυλακές Κορυδαλλού από χρήση ναρκωτικών, ενώ συμμετείχαν σε πρόγραμμα απεξάρτησης, αποτελούν ένα τραγικό γεγονός που γεννά σοβαρά ερωτήματα για την κατάσταση στο σωφρονιστικό σύστημα της χώρας.
Οι φυλακές δεν μπορεί να λειτουργούν ως χώροι εγκατάλειψης και αδιεξόδου για ανθρώπους που βρίσκονται ήδη σε μια εξαιρετικά ευάλωτη θέση. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για κρατούμενους που έχουν επιλέξει να συμμετάσχουν σε προγράμματα απεξάρτησης και να δώσουν μια δύσκολη μάχη για την επανένταξή τους στην κοινωνία.
Είναι αναγκαία η πλήρης και διαφανής διερεύνηση των συνθηκών που οδήγησαν σε αυτή την τραγωδία, καθώς και η απόδοση ευθυνών όπου αυτές προκύπτουν. Ταυτόχρονα, απαιτείται ουσιαστική ενίσχυση των δομών υγείας και απεξάρτησης μέσα στα σωφρονιστικά καταστήματα, με επαρκές προσωπικό, επιστημονική στήριξη και σταθερή παρουσία θεραπευτικών προγραμμάτων.
Μια δημοκρατική πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει ότι οι φυλακές δεν αναπαράγουν τον αποκλεισμό και την απελπισία, αλλά αποτελούν χώρους προστασίας των δικαιωμάτων, φροντίδας και πραγματικής δυνατότητας επανένταξης.
Η ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια δεν σταματούν πίσω από τα κάγκελα.
